Οι Τύψεις Σου, Μαμα, Είναι Περιττές. Μήπως Να Πω Ανυπόστατες?

Μία μαμά κάνει πολλά πράγματα μέσα στην ημέρα. Νιώθει ακόμα περισσότερα. Μέσα σε όλα αυτά που νιώθει και σκέφτεται, πάντα βρίσκει τρόπο

Photo by Jonathan Gallegos on Unsplash

και τρυπώνει μια λεξούλα τόση δα… Τύψεις… Και να ήταν μόνο μία λέξη καλά θα ‘ταν! Γίνεται εικόνα, συναίσθημα και αρχίζει να σου τρώει το μυαλό. Αν είσαι μαμά, καταλαβαίνεις ακριβώς αυτό που περιγράφω. Δεν μπορώ να το περιγράψω πιο απλά και ουσιαστικά. Αυτό που μπορώ όμως να πω με σιγουριά είναι ότι αυτή η τόση δα λεξούλα (οι τύψεις, ντε) με τρώει και εμένα. Και το ξέρω καλά ότι δεν πρέπει να της αφήνω κανένα περιθώριο. Βέβαια, μετά σκέφτομαι ότι, εκτός από μαμά, είμαι και άνθρωπος. Όπως κάθε άνθρωπος δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα! Θα κάνω λάθη, αλλά θα κάνω και υπέροχα πράγματα.

Και το καλύτερο σε όλο αυτό το παιχνίδι με τις τύψεις είναι ότι υπάρχει πολυπλευρικότητα… Δηλαδή, δεν αισθάνεσαι τύψεις επειδή δεν έπαιξες λίγο παραπάνω με τα μικρά σου, αλλά και επειδή ασχολήθηκες με το παζλ του μικρού και δεν τελείωσες την αναφορά των πωλήσεων του μήνα… Σκέτη τρέλα δηλαδή…!

Προτίμησες να δουλέψεις από το σπίτι για να είσαι μαζί με τα παιδιά, αλλά το μετάνιωσες γιατί δεν έβγαλες τη δουλειά που θα έπρεπε ή που θα μπορούσες…

Μπορείς να δουλεύεις από το σπίτι, αλλά δεν το κάνεις. Ο λόγος είναι ότι τα παιδιά σε αποσπούν… Και κάθε φορά που το σκέφτεσαι νιώθεις τύψεις που θεωρείς ότι τα παιδιά σου σου… κλέβουν την προσοχή σου.

Δεν θες να δουλεύεις από το σπίτι γιατί θέλεις να δεις και λίγο κόσμο…

ΠερισσότεραΟι Τύψεις Σου, Μαμα, Είναι Περιττές. Μήπως Να Πω Ανυπόστατες?

Ευτυχία μου Εσύ, Απέραντη

Ευτυχία… Είναι άραγε συναίσθημα ή κατάσταση; Αν σκεφτούμε ότι η χαρά είναι το συναίσθημα μέσα από το οποίο εκφράζουμε την ευτυχία μας, τότε να είναι ίσως τελικά μία κατάσταση. Ξέρεις, είναι αυτό που βιώνεις όταν πετυχαίνεις κάποιον στόχο, μια επιθυμία, όταν ζεις κάτι όμορφο, όταν είσαι με αγαπημένα πρόσωπα και τόσα άλλα ακόμα.

Τώρα, σύμφωνα με τα παραπάνω, θα μπορούσες να πεις ότι η ευτυχία είναι κάτι στιγμιαίο ή κάτι με συγκεκριμάνη διάρκεια. Δηλαδή, οι

Photo by Tyler Nix on Unsplash

ευτυχισμένοι άνθρωποι ζουν μονίμως ευτυχισμένες στιγμές; Είναι δυνατόν αυτό να συμβαίνει; Αν αυτό ισχύει, τότε πρόκειται για το μυστικό των μυστικών, το… υπερμυστικό! Δεν θα ΄πρεπε να είχαμε όλοι πρόσβαση σε αυτό; Το ξέρω, πολλά τα ερωτήματα… Αλλά, για να απλουστεύσουμε λίγο τα πράγματα, θα σου πω αυτό: η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση και στάση ζωής.

Θα σου πω μια ιστορία.

Πριν 2 βδομάδες η μικρή σήκωσε πυρετό. Την 4η μέρα την πήγα στο γιατρό, ο οποίος μας είπε οτι η Σοφία είχε ακροαστικά σε παρατεταμένο βαθμό. Αν και δεν ήταν η πρώτη φορα που η μικρή είχε ακροαστικά, αυτή τη φορά ήταν αρκετά σοβαρό. Άρχισε να παίρνει αντιβίωση, αλλά αντί να βελτιώνεται η κατάστασή της, όλο και βάραινε. Έτσι, την πήγαμε νοσοκομείο.

Η Σοφία είχε πνευμονία, η οποία της έκοβε ακόμα και το προσλαμβανόμενο οξυγόνο. Για να μην μακρυγορώ, νοσηλεύτικε για 5 μέρες. Σε αυτές τις μέρες έπαιρνε οξυγόνο, αντιβίωση ενδοφλέβια, αλλά και από το στόμα. Επίσης, ο πνευμονολόγος σύστησε εισπνεόμενη αγωγή 4 φορές την ημέρα. Το να έχει ένα παιδί σχεδόν 4 χρονών όλη μέρα μια μάσκα στο πρόσωπό του και ορό στο χέρι του δεν είναι και κάτι πολύ εύκολο.

ΠερισσότεραΕυτυχία μου Εσύ, Απέραντη

Ευγνωμοσύνη , Ένα Θετικό Συναίσθημα

Photo by Freshh Connection on Unsplash

Ευγνωμοσύνη = η αναγνώρηση κάποιας καλής πράξης που κάποιος έχει δεχτεί και η έκφραση ευχαριστίας για αυτήν.

Τώρα θα μου πεις πώς μου ήρθε αυτό το θέμα… Με απασχολεί πολύ η έννοια της ευγνωμοσύνης, γιατί πιστεύω ότι η ερμηνεία της στα λεξικά χάνει την πραγματική της σημασία και το μεγαλείο της. Αλλά εδώ θα πρέπει να σου πω ότι η Μαρίνα από το Stay At Home Mom ήταν αυτή που με έκανε να θελήσω να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου γι αυτό το μεγάλο θέμα, την ευγνωμοσύνη.

Η βασική αφορμή ήταν το challenge της Μαρίνας στο instagram (αναζητήστε το στα highlights : gratitude challe), κατά το οποίο για 25 μέρες σημειώνουμε 3 πράγματα κάθε μέρα που μας κάνουν να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

Στην αρχή του άρθρου παραθέτω τον ορισμό της ευγνωμοσύνης, όπως αυτός παρουσιάζεται λίγο πολύ στα λεξικά. Αυτό που παρατήρησα είναι ότι πουθενά δεν αναφέρεται η λέξη συναίσθημα. Γιατί, αγαπητέ μου αναγνώστη, πρόκειται, κατ’ εμέ, για ένα συναίσθημα θετικό, αμφίδρομo και παρακινητικό. Είναι θετικό γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα. Είναι αμφίδρομο γιατί το θετικό αυτό συναίσθημα επηρεάζει και το δραστή αλλά και αυτόν που δέχεται την πράξη. Τέλος, είναι παρακινητικό, γιατί από τη στιγμή που θα νιώσεις ευγνωμοσύνη θα θελήσεις και εσύ να την ανταπωδώσεις. Έτσι, όλο αυτό γίνεται σιγά σιγά νοοτροπία και τρόπος ζωής.

Αν κοιτάξεις γύρω σου πάντα θα βρεις τρόπο και αφορμή να νιώσεις ευγνώμων: ο οδηγός που σου παραχώρησε προτεραιότητα, ο καλός σου που έβαλε τα πιάτα στο πλυντήριο, η κυρία στο σούπερ μάρκετ που σου είπε ότι χρησιμοποιεί το τάδε μπαχαρικό στα μπιφτέκια, το παιδί σου που μάζεψε τα άπλυτά του, η μαμά σου που σου είπε ότι θα φτιάξει παστίτσιο για όλους μεσοβδόμαδα και τόσα άλλα μίκρα και καθημερινά γεγονότα. Όλα αυτά αν κάτσεις και τα συνειδητοποιήσεις θα δεις ότι σε κάνουν να χαμογελάσεις, να ξαλαφρώσεις, να βρεις χρόνο για τον εαυτό σου, να δεις ότι γύρω σου υπάρχει ομορφιά.

ΠερισσότεραΕυγνωμοσύνη , Ένα Θετικό Συναίσθημα

Σχολική Χρονιά Τέλος!

Η σχολική χρονιά τελείωσε! ΓΙΟΥΠΙΙΙΙ! Θα φωνάξω κι εγώ σα μικρό παιδί… Μπορεί ο ελεύθερος χρόνος μου τώρα να είναι σχεδόν ανύπαρκτος, αλλά

Photo by Tim Mossholder on Unsplash

έχω ήδη κουραστεί αρκετά από τους κανόνες που θέτει η κάθε νέα σχολίκη χρονιά..

Το πρωινό ξύπνημα (ΟΚ, αυτό ισχύει ακόμα), το διάβασμα και το πήγαινε -έλα στις δραστηριότητες θα μας αφήσουν για λίγο. Όπως και το άγχος του φαγητού, ξέρετε, που πρέπει να είναι έτοιμο μέχρι τις 13:00… Ανυπομονώ για τα καθημερινά μπάνια, τα νωχελικά μεσημέρια και τη χωρίς πρόγραμμα καθημερινότητα. Ξέρετε, στις διακοπές διακοπάρουμε από όλα αυτά που μας γεμίζουν με άγχος και που μας παιδεύουν γενικά.

Αλλά τελικά, τι έγινε τη σχολική χρονιά που μόλις τελείωσε; Αν θέλω να απαντήσω με μία μόνο λέξη, τότε θα πω ΠΟΛΛΑ! Έμαθα κάτι από αυτά; Πάλι θα πω ΠΟΛΛΑ! Αλλά σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ με τα δυο πιο σημαντικά που μου έμαθε αυτή η χρονιά.

Η περσινή σχολική χρονιά για ‘μένα άρχισε από τον Ιούνιο. Βλέπετε, έπρεπε να γράψω τη Σοφία (που έχει σύνδρομο Down) στον παιδικό σταθμό… Για τα παιδιά με ιδιαιτερότητες η αρχή δεν είναι και τόσο εύκολη… Επειδή έχασα την προθεσμία για τις εγγραφές στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, έκανα αίτηση μέσω ΕΣΠΑ. Το ΕΣΠΑ ζητάει ένα επιπλέον χαρτί για παιδιά ΜΕΑ (και ο Δήμος και το ΕΣΠΑ ζητάνε μία βεβαίωση από γιατρό ότι το παιδί μπορεί να παρακολουθήσει κανονικό σχολείο και ότι αυτό θα του κάνει καλό). Αυτό το χαρτί πρέπει να το δώσει η δομή, δηλαδή ο Δήμος, αν πρόκεειται για δημοτικό σταθμό ή ο ιδιωτικός που έχετε επιλέξει. Αυτό το μαγικό χαρτί πρέπει να βεβαιώνει ότι η δομή δέχεται το παιδί ΜΕΑ.

ΠερισσότεραΣχολική Χρονιά Τέλος!

Ημέρα Της Γυναίκας: Οι Σκέψεις μου Και Οι Ανησυχίες Μου…

8 Μαρτίου είναι η παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σπίτι μας αυτήν την

Photo by Jon Tyson on Unsplash

ημέρα την αντιμετωπίζαμε με δυσπιστία… Και επίσης ποτέ δεν ήθελα να βγαίνω εκείνη την ημέρα, ξέρετε για να διασκεδάσω. Εντάξει, μπορεί να φαίνομαι σε μερικούς ξινή, ξενέρωτη και ό,τι άλλο θέλετε, αλλά υπάρχει λόγος, ή ακόμα καλύτερα, υπάρχουν σκέψεις που με “τρώνε”. Αλήθεια, όταν τελικά επικράτησε σε όλο τον κόσμο (σχεδόν) η μέρα της γυναίκας, τελείωσαν και τα δεινά της; Βελτιώθηκε η θέση της στην κοινωνία; Έπαψαν οι αδικίες; Ήρθε ο σεβασμός; Και όχι δεν είμαι φεμινίστρια. Αγαπώ την ισότητα και το σεβασμό ανάμεσα και προς όλα τα πλάσματα αυτού του πλανήτη.

Από το 1975 και μετά τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Και αυτό έγινε για να θυμόμαστε όλους αυτούς τους αγώνες του 19ου αιώνα που έδωσαν οι Σουφραζέτες στην Αγγλία, οι εργάτριες της κλωστουφαντουργίας στην Αμερική, οι Γυναίκες της Γαλλικής Επανάστασης, το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1960, η Λυσιστράτη…

Όλες αγωνίζονταν για τα δικαιώματα των γυναικών:

  • σωματική ακεραιότητα

  • αυτονομία

  • δικαιώμα στα δημόσια αξιώματα

  • δικαίωμα σύναψης νομικών συμβάσεων

  • δικαίωμα ψήφου

  • οικογενειακό δίκαιο

  • δικαίωμα στην εργασία

  • δικαίωμα για μόρφωση

  • αναπαραγωγικά δικαιώμτα

ΠερισσότεραΗμέρα Της Γυναίκας: Οι Σκέψεις μου Και Οι Ανησυχίες Μου…

Τί Είναι Τελικά Η Αγάπη?

Αγάπη. Είναι τόσο εύκολο να τη προφέρεις, αλλά και να τη γράψεις. Ίσως να σου δημιουργηθεί ένα δίλλημα μεταξύ “ι” και “η”. Όταν όμως σου πουν πως η αγάπη γράφεται με “η”, τότε δε θα το ξεχάσεις ποτέ! Και δε θα το ξεχάσεις γιατί μπορείς να νιώσεις την αγάπη κάθε μέρα, παντού και πάντα.

“Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι” (Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης)

Τί είναι τελεικά αγάπη; Τώρα θυμήθηκα τα λευκώματα που είχαμε μικροί. Ήταν γεμάτα ερωτήσεις που απαιτούσαν απαντήσεις. Ακριβώς όπως η ηλικία μας τότε. Και βέβαια ανατρέχαμε στην επίμαχη ερώτηση ανυπομονώντας. Περιμέναμε να δούμε το όνομά μας ή κάποια μασκαρεμένη αναφορά σε εμάς. Και όλα αυτά από το άτομο για το οποίο καρδιοχτυπούσαμε. Από το άτομο που σκεφτόμασταν όταν γράφαμε την ερώτηση “Τί εστί αγάπη;”. Από το άτομο που τόσο πολύ θέλαμε να μάθουμε τη σωστή απάντηση. Αυτή, την καλύτερη όλων. Αυτήν που θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε τί ήταν, τέλοσπάντων, αυτό που νιώθαμε. Να ‘ταν έτσι η αγάπη;

Τα χρόνια πέρασαν και η ανάγκη να δώσουμε ορισμό έγινε ακόμα πιο έντονη. Όπως και η ηλικία μας: ανυπόμονη, έντονη, γεμάτη ενέργεια και δίψα για ζωή. Τότε ήρθε το άγγιγμα που έκανε την καρδιά να νιώθει ότι θα σπάσει. Η ζεστασιά του φιλιού. Αυτή η ζεστασιά που έκριβε δύναμη. Αυτή τη δύναμη που πέρναμε και γινόμασταν οι κυρίαρχοι του κόσμου! Και πάλι αγγίγματα και πάλι φιλιά… Μήπως αυτό είναι τελικά η αγάπη;

“Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό σου πόδι μές στ’ αχανή σεντόνια […]

Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς

Πώς λες ψυθιριστά το τί και το ε  τριγύρω στο λαιμό στον όρμο

Πάντα εμείς το φως και η σκιά […]

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ

Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει” (Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης)

Και μετά; Είσαι έτοιμος να δώσεις τη σωστή απάντηση. Αυτήν που έψαχνες τότε, παιδί ακόμα, στα λευκώματα. Αλλά πριν τη δώσεις σκαλίζεις το κουτί με τις παιδικές σου αναμνήσεις. Ανοίγεις το λεύκωμα και όλα ζωντανεύουν ξανά. Και ξεχνάς τη σωστή σου απάντηση. Και καλά κάνεις. Γυρίζεις το βλέμμα σου και πέφτει πάνω στα μικρά καλτσάκια που ξεχάστηκαν στο σαλόνι. Και τότε έρχεται ξανά η επιφώτηση. Είσαι έτοιμος να δώσεις την πολυπόθητη απάντηση…

Όχι, δε θα απαντήσεις.

Η αγάπη είναι αγάπη. Έχει μεγαλείο μόνο, όχι ορισμό.

Κάπως έτσι νιώθω εγώ την αγάπη. Ευτυχώς το blog challenge του Μήνα της Αγάπης της Άλκηστης από το Little Hope Flags μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία! Αν θες και εσύ να πάρεις μέρος μάθε περισσότερα εδώ.

ΥΓ: Αν θες να μάθεις κάτι παραπάνω για τον Άγιο Βαλεντίνο κάνε κλικ εδώ.

 

 

 

 

 

Μαμά, Είσαι ΠΟΛΥ Υπερπροστατευτική!

Το άκουσα και αυτό από τον Πάνο! Πότε; Όταν του ζήτησα να με ενημερώνει για το πού βρίσκεται και παίζει… Για να σας βάλω στο κλίμα: ο Πάνος είναι 7 χρονών, παιδί της πόλης, που κάνει διακοπές 2 μήνες το Καλοκαίρι σε ένα χωριό γεμάτο καντούνια και παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στην πλατεία και κρυφοκυνηγητό σε όλο το χωριό! Πολλά του ζήτησα!

Αυτή η κουβέντα του με έβαλες σε σκέψεις… Ειδικά όταν συνειδητοποίησα ότι παιδί κάθε ηλικίας ξέρει τον Πάνο. Τα μεγαλύτερα παιδιά, μάλιστα τον ξέρουν σαν Παναγιωτάκη!

Κάθησα και σκέφτηκα όλους τους φόβους που είχα με αυτήν την ελευθερία που… αυταπάγγελτα και ξαφνικά κατέκτησε το παιδί μας. Είναι άραγε λογικοί φόβοι; Μήπως χρειάζεται αυτήν την ελευθερία; Μήπως είμαι όντως υπερβολική;

Ο βασικότερος φόβος είναι αυτός της αρπαγής… Φόβος μην τυχόν και το παιδί μου χαθεί επειδή κάποιος μπορεί να το πάρει… Φόβος μην τυχόν και κάποιος του κάνει κακό… Θεέ μου, το γράφω και τρέμω! Φέτος το χωριό έχει πάρα πολύ ξένο κόσμο, λόγω του ότι νοικιάζονται πολλές βίλλες και σπίτια γενικότερα στην περιοχή. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται και μαζί με αυτούς και οι κίνδυνοι ή έστω οι φόβοι μου…

Τώρα θα αναρωτιέστε πώς έλυσα αυτό το πρόβλημα… Γιατί να τον κλείσω μέσα δεν γίνεται! Μου πέρασε από το μυαλό να του αγοράσω ένα έξυπνο ρολόι… Εξάλλου, ο Πάνος όταν μου είπε ότι είμαι ΠΟΛΥ υπερπροστατευτική, μου πρότεινε να του πάρω ένα κινητό για να τον βρίσκω!!! Όλα κανονισμένα και τακτοποιημένα τα έχει όπως βλέπετε! Εντέλει δεν του πήρα ούτε ρολόι, ούτε κινητό. Του εξηγήσαμε και του μιλήσαμε για όλους τους τυχόν κινδύνους της… ελευθερίας και ο Πάνος κατάλαβε την ανησυχία μας και πόσο σημαντικό είναι να είμαστε σε συχνή επαφή. Και μη σας περνανε από το μυαλό εικόνες γονέων ξένοιαστων, αραχτών και χαλαρών… Είπαμε, είναι 7 χρονών παιδί και ξεχνιέται! Το καλό είναι ότι μόλις σκοτεινιάσει τα παιδιά φεύγουν από την πλατεία, αφήνουν τα μαγικά καντούνια και γεμίζουν τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Οπότε και εμείς τσεκάρουμε αυτά τα 2-3 σημεία που συχνάζουν. Και αν θέλετε να μάθετε η ανησυχία είναι εκεί μαζί μας…

Ο επόμενος φόβος μου είναι μη χτυπήσει. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί και μπροστά στα μάτια μου… Και όταν λέω να χτυπήσει δεν εννοώ να φάει καμιά τουμπίτσα, αλλά να χτυπήσει και να χρειαστεί άμεση βοήθεια! Αυτός ο φόβος απλά υπάρχει. Δεν μπορώ να κάνω κάτι δραστικό για αυτόν… Στηρίζομαι στην προσοχή που δίνει το παιδί μας σε κάθε βήμα και στην αξιολόγηση κάθε κατάστασης. Ξέρει πολύ καλά ότι δε σπρώχνουμε και δεν παίζουμε ξύλο!

Το καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι το χωριό είναι ζωντανο! Οι ντόπιοι κυκλοφορούν, κάθονται στις αυλές, στα καντούνια και στις ρούγες. Μιλάνε στους περαστικούς και οι περαστικοί σε αυτούς! Έτσι οι πιθανότητες να έχει δει κάποιος το παιδί σου είναι πολλές!

Κάθομαι στο μποτσέλι μας (=μπλακόνι) και χαζεύω το δρόμο. Χαζεύω και παρατηρώ τα παιδιά που παίζουν στο χώρο της Κοινότητας απέναντι. Βλέπω και το αγόρι μας που κάνει φίλους, γελάει, τρέχει, ιδρώνει και κάθεται στα σκαλάκια ευχαρηστιμένος να ξαποστάει. Θυμάμαι τον εαυτό μου στα ίδια σκαλάκια να γελάω με τους καλοκαιρινούς μου φίλους! Φίλους που θα συναντώ σε όλη μου τη ζωή. Τα συναισθήματα πάντα ίδια όταν τους ξανασυναντώ, γιατί οι αναμνήσεις που μοιραζόμαστε είναι δυνατές και οι στιγμές που έχουμε ζήσει μας έκαναν από παιδιά γονείς! Και όλα αυτά επειδή υπήρξαν κάποιοι άλλοι γονείς που πολεμούσαν κάθε μέρα τους φόβους τους και τις αγωνίες τους, προκειμένου τα παιδιά τους να γνωρίσουν τη ζωή, να ανοίξουν τα φτερά τους και να φανερώσουν τον υπέροχο κόσμο που κρύβουν μέσα τους!

Ποτέ μα ποτέ μην κόψετε τα φτερά ενός παιδιού. Μάθετέ του απλά να πετάει!

My Dear, Shiny!

πηγή: Ivory Mix

Αυτό ακριβώς μου έστειλε στο Messenger μία αγαπημένη φίλη Αγγλίδα, όταν κοινοποίησα στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook  έναν σύνδεσμο με κάποιο άρθρο του blog… Θυμάμαι ήταν Ιούλιος! Η πρώτη δημοσίευση είχε ήδη αναρτηθεί από τον Ιούνιο. Συγκεκριμένα πριν από 1 χρόνο ακριβώς, 15 Ιουνίου 2017. Η ανάρτηση ήταν μια απλή αναφορά σε εμένα και στο περιεχόμενο αυτού του blog. Κάπως έτσι η πρώτη σελίδα μου είχε ήδη δημιουργηθεί και δεν ήταν άλλη από τη σελίδα με τίτλο About Me . Έτσι το σκέφτηκα και αυτό έκανα! Την επόμενη μέρα όμως δημοσιέυσα το πρώτο μου άρθρο Light Food, Light Mood. Και ήταν η αρχή αυτού του ταξιδιού. Στη αρχή δειλά αλλά πάντα με ενθουσιασμό και πολλή αγάπη για αυτό το νέο μου απόκτημα.

Αλλά θα αναρωτιέστε για τον τίτλο του επετειακού αυτού άρθρου, σωστά; Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά το blog μου έχει τίτλο Happy Shinny Life, όπου υπάρχει ένα μικρό ορθογραφικό λάθος: 2 n στο shiny; Ω, ναι! Το domain μου ήταν λάθος! Αλλά η καλή μου φίλη το πρόσεξε! Πρέπει να σας πω ότι, χωρίς να το ξέρω και να το θέλω, την έκανα (ολόκληρη δασκάλα Αγγλικών) να ανοίξει λεξικό! Ο αρχικός μου σκοπός ήταν να χρησιμοποιήσω τη λέξη shiny που πολύ καλά γνωρίζουμε ότι σημαίνει φωτεινός, λαμπερός, γιατί έτσι θέλω να είναι η ζωή μου! Όμως ήταν πλέον αργά για να διορθωθεί… Και έτσι το όνομα παρέμεινε με ορθογραφικό λάθος! Όμως, ίσως και να μην είναι έτσι τα πράγματα! Γιατί η λέξη shinny υπάρχει αλλά έχει εντελώς διαφορετικό νόημα, αλλά πολύ ταιριαστό για την καθημερινότητά μου. To Gambrige Dictionary δίνει σαν ερμηνεία “ανεβαίνω”. Όταν βρήκα αυτήν την ερμηνεία της λέξης συνειδητοποίησα ότι τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτήν τη ζωή, ούτε καν τα ορθογραφικά λάθη!

Εδώ και 2 χρόνια η ζωή μας έχει αλλάξει πολύ! Η γέννηση της κόρης μας, που έχει σύνδρομο Down, της έχει δώσει ένα αλλό νόημα… Κάθε μέρα που περνάει νιώθουμε όλοι μας ότι ανεβαίνουμε μία ανηφόρα και προσπαθούμε πάντα να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Ο βασικός μας στόχος είναι να κατακτήσουμε την κορυφή! Δεν συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο, ειδικά όταν πρόκειται για τα παιδιά μας! Τα θέλω τους, τα μπορώ τους, η ευτυχία τους, το γέλιο τους και η υγεία τους είναι προτεραίτητες για μας! Έχουμε υπομονή και πολλή αγάπη ο ένας για τον άλλον, αλλά και για την ίδια τη ζωή. Μία αναγνώστρια μου είχε πει ότι η ανηφόρα οδηγεί στην κορυφή. Ήταν το σπρώξιμο που χρειαζόμουν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που η μικρή μας έκλεινε τα 2 της χρόνια.

Ο σκοπός που θέλησα να γράψω ένα επετειακό άρθρο ήταν για να ευχαριστήσω την Bliss Seeking Mom για τη σοφή της κουβέντα και να αφιερώσω αυτήν την μέρα σε όλους τους γονείς που έχουν ξεχωριστά παιδιά και που ανεβαίνουν τη δική τους ανηφόρα όπως εμείς! Θα τα πούμε στην κορυφή!

Ψίθυροι…

Δέκα μέρες περίπου μετά τη γέννηση της μικρής μας και ενώ είμασταν έτοιμοι να φύγουμε από το μαιευτήριο μας ανακοίνωσαν το τελικό αποτέλεσμα του καρυότυπου: το μωρό μας είχε Σύνδρομο Down… Γράφω και τα χέρια μου τρέμουν καθώς γυρίζω πάλι πίσω… Είναι αυτή η παντοδύναμη μηχανή του μυαλού που σε γυρίζει πίσω στο χρόνο και ζεις ξανά στιγμές… Είχα το μωρό μου στην αγκαλιά και έκλαιγα βουβά… Έκλαιγα πάνω από το νεογέννητο μωρό μου…Και έφευγα μαζί με τον άντρα μου, χωρίς κανείς να μας σταματήσει. Μας άφηναν να φύγουμε, χωρίς μία κουβέντα… Μπήκαμε στο αμάξι και πήγαμε σπίτι μας κλαίγοντας σε όλη τη διαδρομή. Σπίτι μας περίμενε και ένα παιδί ακόμα. Το αγόρι μας! Ο Πανούλης μας! Μας περίμενε με μεγάλη χαρά και εμείς προσπαθούσαμε να κρύψουμε τα δάκρυά μας. Δεν ξέρω αν τα καταφέραμε, ίσως το μάθουμε κάποια στιγμή. Ίσως το αγοράκι μας κάποια στιγμή μας μιλήσει για αυτές τις πρώτες μέρες της νέας μας ζωής…

Θυμάμαι έντονα τον μπαμπά μας… δεν ήθελε να κρατήσει το μωρό μας αγκαλιά! Και θυμάμαι και τον εαυτό μου να κλαίει και να αναζητάει την παλιά μας ζωή! Ήταν φριχτές οι μέρες εκείνες… Τόσο έντονες που πάντα γυρίζουμε εκεί, σα σημείο αναφοράς! Κάθε φορά που η μικρή δυσκολεύεται να πιάσει το κουτάλι. Κάθε φορά που συναντάμε παιδάκια στην ίδια ηλικία με το κοριτσάκι μας. Κάθε φορά που τυχαίνει να της φεύγει το νερό από το στόμα λόγω της υποτονίας της. Κάθε φορά που σκεφτόμαστε το μέλλον…

Και εκεί που λες ότι όλα είναι υπό έλεγχο έρχονται οι ψίθυροι… “Ελίζα, ο… μου είπε ότι η αδελφή μου έχει πρόβλημα… Είναι αλήθεια;” ‘Όχι, η μικρή μας δεν έχει κανένα πρόβλημα, Πάνο!” Και αν αναρωτιέστε, όχι, ο Πάνος δε γνωρίζει ότι η αδελφή του έχει Σύνδρομο Down. Δεν του το έχουμε κρύψει. Δε μιλάμε κεκλεισμένων των θυρών. Αλλά τί να πεις σε ένα σχεδόν 7χρονο παιδί; Τι θα καταλάβει από όλα αυτά; Και γιατί να το φορτώσεις με κάτι που ούτε εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις; Ένα βήμα τη φορά! Κάθε ερώτηση θα έχει και την ειληκρινή της απάντηση. Δε μπορώ να φανταστώ το μέλλον… Μπορώ όμως να πω πώς θέλω να είναι το μέλλον. Θέλω ένα μέλλον χαρούμενο! Θέλω τα παιδιά μου να είνια καλά, ευτυχισμένα, χαρούμενα, δυνατά και γεμάτα θάρρος. Βάζω τα δυνατά μου! Δε μπορώ ούτε να κλείσω τα μάτια  μου, ούτε τα αυτιά μου. Μπορώ όμως να ορίσω πώς θέλω να πορευτώ στη ζωή. Εξοπλίζομαι με δύναμη και υπομονή. Παίρνω από το χέρι την τόλμη και την αγάπη και περπατάω! Δε μπορεί… κάτι καλό με περιμένει στο τέλος της διαδρομής!

Όταν Η Ζωή Σου Γεμίζει Παιδιά

Είμαι έτοιμη να κάτσω στο γραφείο μου να τακτοποιήσω ή, ακόμα καλύτερα, να βάλω σε πρόγραμμα τις εκκρεμότητές μου, όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τον φοβέρο αυτόν μασκοφόρο και τη γλυκιά πιπιλίτσα… Ακριβώς όπως τα βλέπετε στη φωτογραφία… Και οι δύο με κοιτάνε σαν να περιμένουν κάτι από εμένα… Αλλά τί; Κάθησα για λίγο και χάζεψα το χώρο εργασίας μου και ακριβώς σε εκείνο το σημείο η ιδέα με χτύπησε κατακέφαλα! Αρπάζω τη φωτογραφική μηχανή (βρίσκεται πάντα σε σημείο βολής) και απαθανατίζω τη στιγμή! Και κάπως έτσι άφησα τις εκκρεμότητες στην άκρη και να ‘μαι καθισμένη μπροστά στον υπολογιστή μου! Σκέφτηκα πως η ζωή σου μπορεί να γεμίσει με παιδιά από τη μια στιγμή στην άλλη! Και πιστέψτε με, δε χρειάζεται να έχεις πολλά παιδιά για να γεμίσει η ζωή σου με παιδιά! Και ένα αρκεί! Αρκεί γιατί σου γεμίζει τη ζωή!

Και κάπου εδώ το μυαλό μου αρχίζει να σκαλίζει τις αναμνήσεις μου της προ παιδιών εποχής… Κάθε εποχή έχει τις χάρες της, είναι γεγονός! Προσπαθώ να σκεφτώ τί θα ήθελα να κρατήσω από εκείνη την παλιά εποχή. Το βρήκα αμέσως, δε δυσκολεύτηκα καθόλου: τον ύπνο! Λίγο παραπάνω ύπνο, παρακαλώ! Αυτό, τίποτα άλλο! Η ζωή μου έχει αλλάξει μόνο προς το καλύτερο! Και πραγματικά, έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα καινούργια πράγματα έχουν εισχωρήσει στην καθημερινότητά σας από τη στιγμή που γίνατε γονείς; Το ξέρω ότι το θέμα είναι χιλιοφορεμένο, αλλά τα προσωπικά αντικείμενα των παιδιών μου πάνω στον προσωπικό μου χώρο, με γέμισαν ευτυχία, αγνή, καθαρή και ουσιαστική!

Πριν αποκτήσω παιδιά, ο μόνος κύνδινος στο πάτωμα ήταν κάποιο ζουζούνι… Ο κήπος μου φέρνει πολλά από αυτά, ακόμα! Τώρα όμως, που στο σπίτι μας έχουμε 2 παιδιά… τα lego ή οποιοδήποτε άλλο μικροσκοπικό παιχνιδάκι μπορεί να μας στείλει για ράμματα! Μην πατήσεις ποτέ αυτά τα μικρά πραγματάκια! Η εμπειρία μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή! Και ξέρετε, παραμονεύουν παντού, και ας είσαι σίγουρη ότι τα… μάζεψες όλα!

Όταν είμασταν οι δυο μας, εγώ και ο καλός μου, ο μόνος λόγος να αργήσουμε σε κάποιο ραντεβού ήταν η κίνηση, να αργήσουμε στο γραφείο, να αργήσω εγώ να ετοιμαστώ… Τώρα, με δύο παιδιά, ο καλός μου ακόμα πιστεύει ότι εγώ είμαι η αιτία τυχόν καθυστέρησης… Και είναι αλήθεια, γιατί έχω να ετοιμάσω εμένα και 2 παιδιά!

Έχω μεγάλη αδυναμία στις τσάντες… Μου αρέσουν πολύ σαν αξεσουάρ! Με δύο παιδιά πολλές από τις ωραιές και στυλάτες τσάντες μου έχουν μείνει στη ντουλάπα γιατί τώρα κουβαλάω το τσαντάκι του Sport Billy… Όποιο και αν είναι το μέγεθός της ποτέ κανείς δεν περιμένει οτί μπορεί να χωρέσει τόσα πράγματα απαραίτητα: αλλαξιές, φαγητό, κυρίως και σνακ, παιχνίδια, μπιμπερό άδειο, ποτηράκι ειδικό με νερό, μπουκαλάκι νερό για τον Πάνο, και γενικά ο,τιδήποτε μπορεί να χρειαστεί κάποιο από τα παιδιά… Α, ξέχασα να αναφέρω και το δικό μου χρυσό τσαντάκι με τα δικά μου απαραίτητα!

ΠερισσότεραΌταν Η Ζωή Σου Γεμίζει Παιδιά