Σκέψεις Archives - happyshinnylife

Σχολική Χρονιά Τέλος!

Η σχολική χρονιά τελείωσε! ΓΙΟΥΠΙΙΙΙ! Θα φωνάξω κι εγώ σα μικρό παιδί… Μπορεί ο ελεύθερος χρόνος μου τώρα να είναι σχεδόν ανύπαρκτος, αλλά

Photo by Tim Mossholder on Unsplash

έχω ήδη κουραστεί αρκετά από τους κανόνες που θέτει η κάθε νέα σχολίκη χρονιά..

Το πρωινό ξύπνημα (ΟΚ, αυτό ισχύει ακόμα), το διάβασμα και το πήγαινε -έλα στις δραστηριότητες θα μας αφήσουν για λίγο. Όπως και το άγχος του φαγητού, ξέρετε, που πρέπει να είναι έτοιμο μέχρι τις 13:00… Ανυπομονώ για τα καθημερινά μπάνια, τα νωχελικά μεσημέρια και τη χωρίς πρόγραμμα καθημερινότητα. Ξέρετε, στις διακοπές διακοπάρουμε από όλα αυτά που μας γεμίζουν με άγχος και που μας παιδεύουν γενικά.

Αλλά τελικά, τι έγινε τη σχολική χρονιά που μόλις τελείωσε; Αν θέλω να απαντήσω με μία μόνο λέξη, τότε θα πω ΠΟΛΛΑ! Έμαθα κάτι από αυτά; Πάλι θα πω ΠΟΛΛΑ! Αλλά σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ με τα δυο πιο σημαντικά που μου έμαθε αυτή η χρονιά.

Η περσινή σχολική χρονιά για ‘μένα άρχισε από τον Ιούνιο. Βλέπετε, έπρεπε να γράψω τη Σοφία (που έχει σύνδρομο Down) στον παιδικό σταθμό… Για τα παιδιά με ιδιαιτερότητες η αρχή δεν είναι και τόσο εύκολη… Επειδή έχασα την προθεσμία για τις εγγραφές στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, έκανα αίτηση μέσω ΕΣΠΑ. Το ΕΣΠΑ ζητάει ένα επιπλέον χαρτί για παιδιά ΜΕΑ (και ο Δήμος και το ΕΣΠΑ ζητάνε μία βεβαίωση από γιατρό ότι το παιδί μπορεί να παρακολουθήσει κανονικό σχολείο και ότι αυτό θα του κάνει καλό). Αυτό το χαρτί πρέπει να το δώσει η δομή, δηλαδή ο Δήμος, αν πρόκεειται για δημοτικό σταθμό ή ο ιδιωτικός που έχετε επιλέξει. Αυτό το μαγικό χαρτί πρέπει να βεβαιώνει ότι η δομή δέχεται το παιδί ΜΕΑ.

ΠερισσότεραΣχολική Χρονιά Τέλος!

Ημέρα Της Γυναίκας: Οι Σκέψεις μου Και Οι Ανησυχίες Μου…

8 Μαρτίου είναι η παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σπίτι μας αυτήν την

Photo by Jon Tyson on Unsplash

ημέρα την αντιμετωπίζαμε με δυσπιστία… Και επίσης ποτέ δεν ήθελα να βγαίνω εκείνη την ημέρα, ξέρετε για να διασκεδάσω. Εντάξει, μπορεί να φαίνομαι σε μερικούς ξινή, ξενέρωτη και ό,τι άλλο θέλετε, αλλά υπάρχει λόγος, ή ακόμα καλύτερα, υπάρχουν σκέψεις που με «τρώνε». Αλήθεια, όταν τελικά επικράτησε σε όλο τον κόσμο (σχεδόν) η μέρα της γυναίκας, τελείωσαν και τα δεινά της; Βελτιώθηκε η θέση της στην κοινωνία; Έπαψαν οι αδικίες; Ήρθε ο σεβασμός; Και όχι δεν είμαι φεμινίστρια. Αγαπώ την ισότητα και το σεβασμό ανάμεσα και προς όλα τα πλάσματα αυτού του πλανήτη.

Από το 1975 και μετά τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Και αυτό έγινε για να θυμόμαστε όλους αυτούς τους αγώνες του 19ου αιώνα που έδωσαν οι Σουφραζέτες στην Αγγλία, οι εργάτριες της κλωστουφαντουργίας στην Αμερική, οι Γυναίκες της Γαλλικής Επανάστασης, το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1960, η Λυσιστράτη…

Όλες αγωνίζονταν για τα δικαιώματα των γυναικών:

  • σωματική ακεραιότητα

  • αυτονομία

  • δικαιώμα στα δημόσια αξιώματα

  • δικαίωμα σύναψης νομικών συμβάσεων

  • δικαίωμα ψήφου

  • οικογενειακό δίκαιο

  • δικαίωμα στην εργασία

  • δικαίωμα για μόρφωση

  • αναπαραγωγικά δικαιώμτα

ΠερισσότεραΗμέρα Της Γυναίκας: Οι Σκέψεις μου Και Οι Ανησυχίες Μου…

Τί Είναι Τελικά Η Αγάπη?

Αγάπη. Είναι τόσο εύκολο να τη προφέρεις, αλλά και να τη γράψεις. Ίσως να σου δημιουργηθεί ένα δίλλημα μεταξύ «ι» και «η». Όταν όμως σου πουν πως η αγάπη γράφεται με «η», τότε δε θα το ξεχάσεις ποτέ! Και δε θα το ξεχάσεις γιατί μπορείς να νιώσεις την αγάπη κάθε μέρα, παντού και πάντα.

«Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι» (Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης)

Τί είναι τελεικά αγάπη; Τώρα θυμήθηκα τα λευκώματα που είχαμε μικροί. Ήταν γεμάτα ερωτήσεις που απαιτούσαν απαντήσεις. Ακριβώς όπως η ηλικία μας τότε. Και βέβαια ανατρέχαμε στην επίμαχη ερώτηση ανυπομονώντας. Περιμέναμε να δούμε το όνομά μας ή κάποια μασκαρεμένη αναφορά σε εμάς. Και όλα αυτά από το άτομο για το οποίο καρδιοχτυπούσαμε. Από το άτομο που σκεφτόμασταν όταν γράφαμε την ερώτηση «Τί εστί αγάπη;». Από το άτομο που τόσο πολύ θέλαμε να μάθουμε τη σωστή απάντηση. Αυτή, την καλύτερη όλων. Αυτήν που θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε τί ήταν, τέλοσπάντων, αυτό που νιώθαμε. Να ‘ταν έτσι η αγάπη;

Τα χρόνια πέρασαν και η ανάγκη να δώσουμε ορισμό έγινε ακόμα πιο έντονη. Όπως και η ηλικία μας: ανυπόμονη, έντονη, γεμάτη ενέργεια και δίψα για ζωή. Τότε ήρθε το άγγιγμα που έκανε την καρδιά να νιώθει ότι θα σπάσει. Η ζεστασιά του φιλιού. Αυτή η ζεστασιά που έκριβε δύναμη. Αυτή τη δύναμη που πέρναμε και γινόμασταν οι κυρίαρχοι του κόσμου! Και πάλι αγγίγματα και πάλι φιλιά… Μήπως αυτό είναι τελικά η αγάπη;

«Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό σου πόδι μές στ’ αχανή σεντόνια […]

Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς

Πώς λες ψυθιριστά το τί και το ε  τριγύρω στο λαιμό στον όρμο

Πάντα εμείς το φως και η σκιά […]

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ

Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει» (Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης)

Και μετά; Είσαι έτοιμος να δώσεις τη σωστή απάντηση. Αυτήν που έψαχνες τότε, παιδί ακόμα, στα λευκώματα. Αλλά πριν τη δώσεις σκαλίζεις το κουτί με τις παιδικές σου αναμνήσεις. Ανοίγεις το λεύκωμα και όλα ζωντανεύουν ξανά. Και ξεχνάς τη σωστή σου απάντηση. Και καλά κάνεις. Γυρίζεις το βλέμμα σου και πέφτει πάνω στα μικρά καλτσάκια που ξεχάστηκαν στο σαλόνι. Και τότε έρχεται ξανά η επιφώτηση. Είσαι έτοιμος να δώσεις την πολυπόθητη απάντηση…

Όχι, δε θα απαντήσεις.

Η αγάπη είναι αγάπη. Έχει μεγαλείο μόνο, όχι ορισμό.

Κάπως έτσι νιώθω εγώ την αγάπη. Ευτυχώς το blog challenge του Μήνα της Αγάπης της Άλκηστης από το Little Hope Flags μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία! Αν θες και εσύ να πάρεις μέρος μάθε περισσότερα εδώ.

ΥΓ: Αν θες να μάθεις κάτι παραπάνω για τον Άγιο Βαλεντίνο κάνε κλικ εδώ.

 

 

 

 

 

Μαμά, Είσαι ΠΟΛΥ Υπερπροστατευτική!

Το άκουσα και αυτό από τον Πάνο! Πότε; Όταν του ζήτησα να με ενημερώνει για το πού βρίσκεται και παίζει… Για να σας βάλω στο κλίμα: ο Πάνος είναι 7 χρονών, παιδί της πόλης, που κάνει διακοπές 2 μήνες το Καλοκαίρι σε ένα χωριό γεμάτο καντούνια και παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στην πλατεία και κρυφοκυνηγητό σε όλο το χωριό! Πολλά του ζήτησα!

Αυτή η κουβέντα του με έβαλες σε σκέψεις… Ειδικά όταν συνειδητοποίησα ότι παιδί κάθε ηλικίας ξέρει τον Πάνο. Τα μεγαλύτερα παιδιά, μάλιστα τον ξέρουν σαν Παναγιωτάκη!

Κάθησα και σκέφτηκα όλους τους φόβους που είχα με αυτήν την ελευθερία που… αυταπάγγελτα και ξαφνικά κατέκτησε το παιδί μας. Είναι άραγε λογικοί φόβοι; Μήπως χρειάζεται αυτήν την ελευθερία; Μήπως είμαι όντως υπερβολική;

Ο βασικότερος φόβος είναι αυτός της αρπαγής… Φόβος μην τυχόν και το παιδί μου χαθεί επειδή κάποιος μπορεί να το πάρει… Φόβος μην τυχόν και κάποιος του κάνει κακό… Θεέ μου, το γράφω και τρέμω! Φέτος το χωριό έχει πάρα πολύ ξένο κόσμο, λόγω του ότι νοικιάζονται πολλές βίλλες και σπίτια γενικότερα στην περιοχή. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται και μαζί με αυτούς και οι κίνδυνοι ή έστω οι φόβοι μου…

Τώρα θα αναρωτιέστε πώς έλυσα αυτό το πρόβλημα… Γιατί να τον κλείσω μέσα δεν γίνεται! Μου πέρασε από το μυαλό να του αγοράσω ένα έξυπνο ρολόι… Εξάλλου, ο Πάνος όταν μου είπε ότι είμαι ΠΟΛΥ υπερπροστατευτική, μου πρότεινε να του πάρω ένα κινητό για να τον βρίσκω!!! Όλα κανονισμένα και τακτοποιημένα τα έχει όπως βλέπετε! Εντέλει δεν του πήρα ούτε ρολόι, ούτε κινητό. Του εξηγήσαμε και του μιλήσαμε για όλους τους τυχόν κινδύνους της… ελευθερίας και ο Πάνος κατάλαβε την ανησυχία μας και πόσο σημαντικό είναι να είμαστε σε συχνή επαφή. Και μη σας περνανε από το μυαλό εικόνες γονέων ξένοιαστων, αραχτών και χαλαρών… Είπαμε, είναι 7 χρονών παιδί και ξεχνιέται! Το καλό είναι ότι μόλις σκοτεινιάσει τα παιδιά φεύγουν από την πλατεία, αφήνουν τα μαγικά καντούνια και γεμίζουν τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Οπότε και εμείς τσεκάρουμε αυτά τα 2-3 σημεία που συχνάζουν. Και αν θέλετε να μάθετε η ανησυχία είναι εκεί μαζί μας…

Ο επόμενος φόβος μου είναι μη χτυπήσει. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί και μπροστά στα μάτια μου… Και όταν λέω να χτυπήσει δεν εννοώ να φάει καμιά τουμπίτσα, αλλά να χτυπήσει και να χρειαστεί άμεση βοήθεια! Αυτός ο φόβος απλά υπάρχει. Δεν μπορώ να κάνω κάτι δραστικό για αυτόν… Στηρίζομαι στην προσοχή που δίνει το παιδί μας σε κάθε βήμα και στην αξιολόγηση κάθε κατάστασης. Ξέρει πολύ καλά ότι δε σπρώχνουμε και δεν παίζουμε ξύλο!

Το καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι το χωριό είναι ζωντανο! Οι ντόπιοι κυκλοφορούν, κάθονται στις αυλές, στα καντούνια και στις ρούγες. Μιλάνε στους περαστικούς και οι περαστικοί σε αυτούς! Έτσι οι πιθανότητες να έχει δει κάποιος το παιδί σου είναι πολλές!

Κάθομαι στο μποτσέλι μας (=μπλακόνι) και χαζεύω το δρόμο. Χαζεύω και παρατηρώ τα παιδιά που παίζουν στο χώρο της Κοινότητας απέναντι. Βλέπω και το αγόρι μας που κάνει φίλους, γελάει, τρέχει, ιδρώνει και κάθεται στα σκαλάκια ευχαρηστιμένος να ξαποστάει. Θυμάμαι τον εαυτό μου στα ίδια σκαλάκια να γελάω με τους καλοκαιρινούς μου φίλους! Φίλους που θα συναντώ σε όλη μου τη ζωή. Τα συναισθήματα πάντα ίδια όταν τους ξανασυναντώ, γιατί οι αναμνήσεις που μοιραζόμαστε είναι δυνατές και οι στιγμές που έχουμε ζήσει μας έκαναν από παιδιά γονείς! Και όλα αυτά επειδή υπήρξαν κάποιοι άλλοι γονείς που πολεμούσαν κάθε μέρα τους φόβους τους και τις αγωνίες τους, προκειμένου τα παιδιά τους να γνωρίσουν τη ζωή, να ανοίξουν τα φτερά τους και να φανερώσουν τον υπέροχο κόσμο που κρύβουν μέσα τους!

Ποτέ μα ποτέ μην κόψετε τα φτερά ενός παιδιού. Μάθετέ του απλά να πετάει!

My Dear, Shiny!

πηγή: Ivory Mix

Αυτό ακριβώς μου έστειλε στο Messenger μία αγαπημένη φίλη Αγγλίδα, όταν κοινοποίησα στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook  έναν σύνδεσμο με κάποιο άρθρο του blog… Θυμάμαι ήταν Ιούλιος! Η πρώτη δημοσίευση είχε ήδη αναρτηθεί από τον Ιούνιο. Συγκεκριμένα πριν από 1 χρόνο ακριβώς, 15 Ιουνίου 2017. Η ανάρτηση ήταν μια απλή αναφορά σε εμένα και στο περιεχόμενο αυτού του blog. Κάπως έτσι η πρώτη σελίδα μου είχε ήδη δημιουργηθεί και δεν ήταν άλλη από τη σελίδα με τίτλο About Me . Έτσι το σκέφτηκα και αυτό έκανα! Την επόμενη μέρα όμως δημοσιέυσα το πρώτο μου άρθρο Light Food, Light Mood. Και ήταν η αρχή αυτού του ταξιδιού. Στη αρχή δειλά αλλά πάντα με ενθουσιασμό και πολλή αγάπη για αυτό το νέο μου απόκτημα.

Αλλά θα αναρωτιέστε για τον τίτλο του επετειακού αυτού άρθρου, σωστά; Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά το blog μου έχει τίτλο Happy Shinny Life, όπου υπάρχει ένα μικρό ορθογραφικό λάθος: 2 n στο shiny; Ω, ναι! Το domain μου ήταν λάθος! Αλλά η καλή μου φίλη το πρόσεξε! Πρέπει να σας πω ότι, χωρίς να το ξέρω και να το θέλω, την έκανα (ολόκληρη δασκάλα Αγγλικών) να ανοίξει λεξικό! Ο αρχικός μου σκοπός ήταν να χρησιμοποιήσω τη λέξη shiny που πολύ καλά γνωρίζουμε ότι σημαίνει φωτεινός, λαμπερός, γιατί έτσι θέλω να είναι η ζωή μου! Όμως ήταν πλέον αργά για να διορθωθεί… Και έτσι το όνομα παρέμεινε με ορθογραφικό λάθος! Όμως, ίσως και να μην είναι έτσι τα πράγματα! Γιατί η λέξη shinny υπάρχει αλλά έχει εντελώς διαφορετικό νόημα, αλλά πολύ ταιριαστό για την καθημερινότητά μου. To Gambrige Dictionary δίνει σαν ερμηνεία «ανεβαίνω». Όταν βρήκα αυτήν την ερμηνεία της λέξης συνειδητοποίησα ότι τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτήν τη ζωή, ούτε καν τα ορθογραφικά λάθη!

Εδώ και 2 χρόνια η ζωή μας έχει αλλάξει πολύ! Η γέννηση της κόρης μας, που έχει σύνδρομο Down, της έχει δώσει ένα αλλό νόημα… Κάθε μέρα που περνάει νιώθουμε όλοι μας ότι ανεβαίνουμε μία ανηφόρα και προσπαθούμε πάντα να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Ο βασικός μας στόχος είναι να κατακτήσουμε την κορυφή! Δεν συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο, ειδικά όταν πρόκειται για τα παιδιά μας! Τα θέλω τους, τα μπορώ τους, η ευτυχία τους, το γέλιο τους και η υγεία τους είναι προτεραίτητες για μας! Έχουμε υπομονή και πολλή αγάπη ο ένας για τον άλλον, αλλά και για την ίδια τη ζωή. Μία αναγνώστρια μου είχε πει ότι η ανηφόρα οδηγεί στην κορυφή. Ήταν το σπρώξιμο που χρειαζόμουν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που η μικρή μας έκλεινε τα 2 της χρόνια.

Ο σκοπός που θέλησα να γράψω ένα επετειακό άρθρο ήταν για να ευχαριστήσω την Bliss Seeking Mom για τη σοφή της κουβέντα και να αφιερώσω αυτήν την μέρα σε όλους τους γονείς που έχουν ξεχωριστά παιδιά και που ανεβαίνουν τη δική τους ανηφόρα όπως εμείς! Θα τα πούμε στην κορυφή!

Ψίθυροι…

Δέκα μέρες περίπου μετά τη γέννηση της μικρής μας και ενώ είμασταν έτοιμοι να φύγουμε από το μαιευτήριο μας ανακοίνωσαν το τελικό αποτέλεσμα του καρυότυπου: το μωρό μας είχε Σύνδρομο Down… Γράφω και τα χέρια μου τρέμουν καθώς γυρίζω πάλι πίσω… Είναι αυτή η παντοδύναμη μηχανή του μυαλού που σε γυρίζει πίσω στο χρόνο και ζεις ξανά στιγμές… Είχα το μωρό μου στην αγκαλιά και έκλαιγα βουβά… Έκλαιγα πάνω από το νεογέννητο μωρό μου…Και έφευγα μαζί με τον άντρα μου, χωρίς κανείς να μας σταματήσει. Μας άφηναν να φύγουμε, χωρίς μία κουβέντα… Μπήκαμε στο αμάξι και πήγαμε σπίτι μας κλαίγοντας σε όλη τη διαδρομή. Σπίτι μας περίμενε και ένα παιδί ακόμα. Το αγόρι μας! Ο Πανούλης μας! Μας περίμενε με μεγάλη χαρά και εμείς προσπαθούσαμε να κρύψουμε τα δάκρυά μας. Δεν ξέρω αν τα καταφέραμε, ίσως το μάθουμε κάποια στιγμή. Ίσως το αγοράκι μας κάποια στιγμή μας μιλήσει για αυτές τις πρώτες μέρες της νέας μας ζωής…

Θυμάμαι έντονα τον μπαμπά μας… δεν ήθελε να κρατήσει το μωρό μας αγκαλιά! Και θυμάμαι και τον εαυτό μου να κλαίει και να αναζητάει την παλιά μας ζωή! Ήταν φριχτές οι μέρες εκείνες… Τόσο έντονες που πάντα γυρίζουμε εκεί, σα σημείο αναφοράς! Κάθε φορά που η μικρή δυσκολεύεται να πιάσει το κουτάλι. Κάθε φορά που συναντάμε παιδάκια στην ίδια ηλικία με το κοριτσάκι μας. Κάθε φορά που τυχαίνει να της φεύγει το νερό από το στόμα λόγω της υποτονίας της. Κάθε φορά που σκεφτόμαστε το μέλλον…

Και εκεί που λες ότι όλα είναι υπό έλεγχο έρχονται οι ψίθυροι… «Ελίζα, ο… μου είπε ότι η αδελφή μου έχει πρόβλημα… Είναι αλήθεια;» ‘Όχι, η μικρή μας δεν έχει κανένα πρόβλημα, Πάνο!» Και αν αναρωτιέστε, όχι, ο Πάνος δε γνωρίζει ότι η αδελφή του έχει Σύνδρομο Down. Δεν του το έχουμε κρύψει. Δε μιλάμε κεκλεισμένων των θυρών. Αλλά τί να πεις σε ένα σχεδόν 7χρονο παιδί; Τι θα καταλάβει από όλα αυτά; Και γιατί να το φορτώσεις με κάτι που ούτε εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις; Ένα βήμα τη φορά! Κάθε ερώτηση θα έχει και την ειληκρινή της απάντηση. Δε μπορώ να φανταστώ το μέλλον… Μπορώ όμως να πω πώς θέλω να είναι το μέλλον. Θέλω ένα μέλλον χαρούμενο! Θέλω τα παιδιά μου να είνια καλά, ευτυχισμένα, χαρούμενα, δυνατά και γεμάτα θάρρος. Βάζω τα δυνατά μου! Δε μπορώ ούτε να κλείσω τα μάτια  μου, ούτε τα αυτιά μου. Μπορώ όμως να ορίσω πώς θέλω να πορευτώ στη ζωή. Εξοπλίζομαι με δύναμη και υπομονή. Παίρνω από το χέρι την τόλμη και την αγάπη και περπατάω! Δε μπορεί… κάτι καλό με περιμένει στο τέλος της διαδρομής!

Όταν Η Ζωή Σου Γεμίζει Παιδιά

Είμαι έτοιμη να κάτσω στο γραφείο μου να τακτοποιήσω ή, ακόμα καλύτερα, να βάλω σε πρόγραμμα τις εκκρεμότητές μου, όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τον φοβέρο αυτόν μασκοφόρο και τη γλυκιά πιπιλίτσα… Ακριβώς όπως τα βλέπετε στη φωτογραφία… Και οι δύο με κοιτάνε σαν να περιμένουν κάτι από εμένα… Αλλά τί; Κάθησα για λίγο και χάζεψα το χώρο εργασίας μου και ακριβώς σε εκείνο το σημείο η ιδέα με χτύπησε κατακέφαλα! Αρπάζω τη φωτογραφική μηχανή (βρίσκεται πάντα σε σημείο βολής) και απαθανατίζω τη στιγμή! Και κάπως έτσι άφησα τις εκκρεμότητες στην άκρη και να ‘μαι καθισμένη μπροστά στον υπολογιστή μου! Σκέφτηκα πως η ζωή σου μπορεί να γεμίσει με παιδιά από τη μια στιγμή στην άλλη! Και πιστέψτε με, δε χρειάζεται να έχεις πολλά παιδιά για να γεμίσει η ζωή σου με παιδιά! Και ένα αρκεί! Αρκεί γιατί σου γεμίζει τη ζωή!

Και κάπου εδώ το μυαλό μου αρχίζει να σκαλίζει τις αναμνήσεις μου της προ παιδιών εποχής… Κάθε εποχή έχει τις χάρες της, είναι γεγονός! Προσπαθώ να σκεφτώ τί θα ήθελα να κρατήσω από εκείνη την παλιά εποχή. Το βρήκα αμέσως, δε δυσκολεύτηκα καθόλου: τον ύπνο! Λίγο παραπάνω ύπνο, παρακαλώ! Αυτό, τίποτα άλλο! Η ζωή μου έχει αλλάξει μόνο προς το καλύτερο! Και πραγματικά, έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα καινούργια πράγματα έχουν εισχωρήσει στην καθημερινότητά σας από τη στιγμή που γίνατε γονείς; Το ξέρω ότι το θέμα είναι χιλιοφορεμένο, αλλά τα προσωπικά αντικείμενα των παιδιών μου πάνω στον προσωπικό μου χώρο, με γέμισαν ευτυχία, αγνή, καθαρή και ουσιαστική!

Πριν αποκτήσω παιδιά, ο μόνος κύνδινος στο πάτωμα ήταν κάποιο ζουζούνι… Ο κήπος μου φέρνει πολλά από αυτά, ακόμα! Τώρα όμως, που στο σπίτι μας έχουμε 2 παιδιά… τα lego ή οποιοδήποτε άλλο μικροσκοπικό παιχνιδάκι μπορεί να μας στείλει για ράμματα! Μην πατήσεις ποτέ αυτά τα μικρά πραγματάκια! Η εμπειρία μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή! Και ξέρετε, παραμονεύουν παντού, και ας είσαι σίγουρη ότι τα… μάζεψες όλα!

Όταν είμασταν οι δυο μας, εγώ και ο καλός μου, ο μόνος λόγος να αργήσουμε σε κάποιο ραντεβού ήταν η κίνηση, να αργήσουμε στο γραφείο, να αργήσω εγώ να ετοιμαστώ… Τώρα, με δύο παιδιά, ο καλός μου ακόμα πιστεύει ότι εγώ είμαι η αιτία τυχόν καθυστέρησης… Και είναι αλήθεια, γιατί έχω να ετοιμάσω εμένα και 2 παιδιά!

Έχω μεγάλη αδυναμία στις τσάντες… Μου αρέσουν πολύ σαν αξεσουάρ! Με δύο παιδιά πολλές από τις ωραιές και στυλάτες τσάντες μου έχουν μείνει στη ντουλάπα γιατί τώρα κουβαλάω το τσαντάκι του Sport Billy… Όποιο και αν είναι το μέγεθός της ποτέ κανείς δεν περιμένει οτί μπορεί να χωρέσει τόσα πράγματα απαραίτητα: αλλαξιές, φαγητό, κυρίως και σνακ, παιχνίδια, μπιμπερό άδειο, ποτηράκι ειδικό με νερό, μπουκαλάκι νερό για τον Πάνο, και γενικά ο,τιδήποτε μπορεί να χρειαστεί κάποιο από τα παιδιά… Α, ξέχασα να αναφέρω και το δικό μου χρυσό τσαντάκι με τα δικά μου απαραίτητα!

ΠερισσότεραΌταν Η Ζωή Σου Γεμίζει Παιδιά

Ποιος Είναι Ο Άγιος Βασίλης Τελικά?

Λατρεμένε μου,

Πριν καιρό έκανες μία σπουδαία ερώτηση: «Μαμά, είσαι ο Άγιος Βασίλης; Ή μήπως είναι ο μπαμπάς ο Άγιος Βασίλης;» Το βλέμμα σου είχε μία αγωνία και μία πονηριά… Εγώ απλά χαμογέλασα και απλά σε αγκάλιασα, σε φίλησα και σου είπα: «Όχι, καλέ μου, κανένας από τους δυο μας δεν είναι ο Άγιος Βασίλης…» Και μετά απλά συνέχισες να παίζεις λίγο αποθαρρυμένος , γιατί δεν πήρες μία απάντηση που να την πιστέψεις… Λοιπόν, ήρθε η ώρα να μάθεις την αλήθεια. Η απάντηση στην ερώτηση σου πρέπει να δωθεί με κάθε ειλικρίνεια και με όλη της την αλήθεια!

Κανένας από τους δυο μας δεν είναι ο Άγιος Βασίλης. Δεν υπάρχει ένας και μοναδικός Άγιος Βασίλης.

Ο μπαμπάς σου και εγώ είμαστε αυτοί που γεμίζουν το δέντρο με δώρα, όπως ακριβώς έκαναν και οι δικοί μας γονείς για εμάς, οι δικοί τους για αυτούς και που το ίδιο θα κάνεις και εσύ για τα δικά σου παιδιά κάποια μέρα!

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είμαστε ο Άγιος Βασίλης ή ότι κάνουμε τη δουλειά για αυτόν. Όχι! Ο Άγιος Βασίλης είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κρατάνε τη φλόγα των Χριστουγέννων αναμμένη και το πνεύμα τους ζωντανό. Ο Άγιος Βασίλης ζει στις καρδιές μας, όχι στο Βόρειο Πόλο! Ο Άγιος Βασίλης είναι η αγάπη, η μαγεία και η γενναιοδωρία, δηλαδή όλα αυτά που δεν μπορούμε ούτε να δούμε ούτε να αγγίξουμε, αλλά μόνο να νιώσουμε και να ζεστάνουν την καρδιά μας. Ή αλλιως, ο Άγιος Βασίλης είναι όλα αυτά που χρειαζόμαστε όλοι μας για να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας, στους φίλους μας και στο Θεό… Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να πιστέψεις σε κάτι που ούτε μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου ή να το μετρήσεις…

Τώρα αγαπημένε μου, ξέρεις το μυστικό! Ξέρεις πώς ο Άγιος Βασίλης κατεβαίνει μέσα από όλες αυτές τις καμινάδες την Παραμονή των Χριστουγέννων! Έχει βοηθούς όλους αυτούς τους ανθρώπους (και τα ξωτικά του, φυσικά!), των οποίων τις καρδιές ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης έχει γεμίσει με ευτυχία!

Με γεμάτες τις καρδιές μας, άνθρωποι σαν εμένα και το μπαμπά, βοηθάμε τον Άγιο Βασίλη να κάνει μία δουλειά που μόνος του δε θα μπορούσε… Επομένως, όχι, καλέ μου, δεν είμαστε εμείς οι γονείς σου ο Άγιος Βασίλης! Ο Άγιος Βασίλης είναι η αγάπη και η μαγεία και η ελπίδα και η ευτυχία. Είμαστε όλοι στην ομάδα του. Καλως ήρθες και εσύ!

Σε αγαπάμε πολύ, πολύ!

Φιλιά γλυκά, αντράκι μας,

Ο μπαμπάς και η μαμά

ΥΓ1: Κάποιοι αυτά τα Χριστούγεννα ή θα έχουν έντονες αμφιβολίες για την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, ή απλά θα θέλουν να μάθουν την αλήθεια. Η αλήθεια είναι το φως στη ζωή μας. Δεν πρέπει να κρύβεται. Και ίσως φέτος τα Χριστούγεννα να πρέπει να τα πούμε έξω από τα δόντια! Κάντε το, μη φοβηθείτε! Κάντε το όπως πρέπει: μη χάσουμε τη μαγεία, γιατί μαζί με την αλήθεια, την αγάπη και την ελπίδα κάνει τη ζωή μας ευτυχισμένη και λαμπερή! Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας! Υγεία, αγάπη, ευτυχία και ΜΑΓΕΙΑ σας εύχομαι!

ΥΓ2: Το παραπάνω γράμμα αποτελεί μία ελέυθερη μετάφραση από ένα γράμμα που είχα βρει στο internet πριν αρκετά χρόνια, όταν ο Πάνος ήταν ακόμα μωρό. Το κράτησα γιατί ξέρω ότι κάποια μέρα θα πρέπει να δώσω την πιο αληθινή απάντηση για το αν υπάρχει Άγιος Βασίλης (ακόμα δεν έχει εκφράσει αμφιβολία). Δεν πρέπει να κρύψω τίποτα και να είμαι πολύ ακριβής… Εσείς τι λέτε; Αν κάποιος έχει την ανάγκη να μάθει την αλήθεια, απλά γράψτε του αυτό το γράμμα (προσθέτωντας ίσως και κάποια αλλά σημαντικά για εσάς πράγματα), βάλτε το σε έναν φάκελο και τοποθετήστε το κάτω από το δέντρο με το όνομα του παραλήπτη. Ίσως να είναι το δώρο που θα θυμάται για όλη του τη ζωή!

ΥΓ3: Και αν θέλετε να μάθετε τί κρύβεται πίσω από αυτήν την υπέροχη παράδοση, διαβάστε αυτό το άρθρο .

Οι Μαθητές Και Οι Βαθμοί Τους

Καθώς σέρφαρα στο διαδύκτιο κάποια χαλαρή στιγμή το Σάββατο, έπεσα πάνω σε μία έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) σχετική με τη βαθμοθηρία των μαθητών στην Ελλάδα (δείτε τα αποτελέσματα τηε έρευνας εδώ). Με λίγα λόγια, τα παιδιά μας ενδιαφέρονται πάρα πολύ για έναν υψηλό βαθμό στο σχολικό τους έλεγχο, 9/10 μαθητές για την ακρίβεια. Την ίδια στιγμή οι μαθητές γνωρίζουν πολύ καλά πόσο οι γονείς τους θέλουν, περισσότερο από τα παιδιά, καλούς βαθμούς! Οι καθηγητές από την πλευρά τους, ένα 60%, πιστεύουν ότι το ισχύον σύστημα καλλιεργεί την ψύχωση του καλού βαθμού, τον πετυχαίνει τον καλό βαθμό, αλλά δυστυχώς δεν επιβεβαιώνεται κατά τις εισαγωγικές εξετάσεις… Επίσης το εκπαιδευτικό σύστημα στην όμορφη Ελλάδα, δεν προάγει την αυτοεκτίμηση του μαθητή, ενισχύει τον ανταγωνισμό προκαλώντας πίεση, άγχος και φοβίες… Επίσης η έρευνα αναφέρει (τι άλλο;) το διαχωρισμό, που γίνεται από την πλευρά των καθηγητών, μεταξύ καλών και κακών μαθητών. Και εδώ αναρωτιέμαι, πώς ένα παιδί γίνεται καλός μαθητής και κάποιο άλλο όχι; Τί σημαίνει καλός και τί κακός μαθητής; Έχει να κάνει τελικά με τους βαθμούς ή με την προσπάθεια; Αλήθεια, η προσπάθεια βαθμολογείται;

Και έτσι ξαφνικά μου ήρθε στο μυαλό μία ομιλία της Carol Dweck  με τίτλο «The Power Of Believing That You Can Improve» (Η Δύναμη της Πεποίθησησς ότι Μπορείς να Βελτιωθείς, με απλά, ελληνικά λόγια). Η ομιλία ξεκινάει περιγράφοντας μία περίπτωση ενός λυκείου στο Σικάγο, όπου όσα παιδιά δεν έγραφαν το βαθμό που έπρεπε για να περάσουν το μάθημα, έπαιρναν το βαθμό «όχι ακόμα». Όχι, δεν αποτύχαιναν, δεν έπαιρναν F, απλά τους γίνοταν ξεκάθαρο ότι δεν ήταν έτοιμοι ακόμα. Τί σημαίνει αυτό; Ότι την επόμενη φορά θα τα καταφέρουν, δεν είναι όλοι πάντα στην ίδια φάση για κάτι! Για παράδειγμα, άλλα παιδιά περπατάνε στους 9 μήνες, άλλα στους 12, άλλα στους 15 ή ακόμα και στους 18 μήνες. Όλα τα καταφέρνουν αργά ή γρήγορα! Και επίσης δε γίνεται όλοι μας να είμαστε καλοί στα ίδια πράγματα: κάποιοι αγαπούν τα μαθηματικά, άλλοι τη μουσική, άλλοι τα αρχαία, άλλοι πάλι γίνονται πρωταθλητές στίβου ή στο μπάσκετ. Όλοι έχουν πετύχει!

ΠερισσότεραΟι Μαθητές Και Οι Βαθμοί Τους

Halloween

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τί γιορτάζουν οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι, οι Καναδοί κλπ το Halloween; Έγω μία απορία την έχω… Και για αυτό το λόγο έψαξα και έμαθα! Θα το μοιραστώ μαζί σας γιατί πάντα πίσω από οποιοδήποτε έθιμο κρύβεται και μία ενδιαφέρουσα ιστορία!

Το έθιμο αυτό γιορτάζεται στις 31 Οκτωβρίου, μία μέρα πριν των Αγιών Πάντων για την Καθολική Εκκλησία. Εξού και το Halloween: All Hallows (Day) Eve, δηλαδή παραμονή των Αγίων Πάντων. Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε το 609 μΧ στις 14 Μαίου, κατά την οποία μεγάλος αριθμός πιστών σενέρρεαι στη Ρώμη, κάτι που η πόλη δεν μπορούσε να αντέξει. Για το λόγο αυτό ο Πάππας Γρηγόριος 4ος μετέφερε τη γιορτή των Αγίων Πάντων το χειμώνα και συκεγκριμένα την 1η Νοεμβρίου. Λέγεται ότι ο πραγματικός λόγος της μετάκινησης αυτής ήταν για να συμπέσει με τις αρχαίες δοξασίες που ήταν συνδεδεμένες με την 31η Οκτωβρίου.

Τις ρίζες του Halloween τις βρίσκουμε στις Κέλτικες παραδόσεις που συνδέονται με το Samhain, δηλαδή το τέλος του καλοκαιριού. Σύμφωνα με την παράδοση, την 31η Οκτωβρίου είναι και η μέρα που μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με… τον «άλλο κόσμο»…

Τα παιδιά τη νύχτα μεταμφιέζονται και επισκέπτονται τα σπίτια της γειτονιάς λέγοντας trick or treat (πείραγμα ή κέρασμα). Το έθιμο αυτό έρχεται από το 16ο αιώνα που Ιρλανδοί και Σκωτσέζοι μεταμφιέζονταν παριστάνοντας θεότητες του χειμώνα, επισκέπτονταν σπίτια, απάγγελναν ποιήματα, τραγουδούσαν και ζητούσαν φαγητό σαν αντάλλαγμα για καλή τύχη.

ΠερισσότεραHalloween