Οι Τύψεις Σου, Μαμα, Είναι Περιττές. Μήπως Να Πω Ανυπόστατες?

Μία μαμά κάνει πολλά πράγματα μέσα στην ημέρα. Νιώθει ακόμα περισσότερα. Μέσα σε όλα αυτά που νιώθει και σκέφτεται, πάντα βρίσκει τρόπο

Photo by Jonathan Gallegos on Unsplash

και τρυπώνει μια λεξούλα τόση δα… Τύψεις… Και να ήταν μόνο μία λέξη καλά θα ‘ταν! Γίνεται εικόνα, συναίσθημα και αρχίζει να σου τρώει το μυαλό. Αν είσαι μαμά, καταλαβαίνεις ακριβώς αυτό που περιγράφω. Δεν μπορώ να το περιγράψω πιο απλά και ουσιαστικά. Αυτό που μπορώ όμως να πω με σιγουριά είναι ότι αυτή η τόση δα λεξούλα (οι τύψεις, ντε) με τρώει και εμένα. Και το ξέρω καλά ότι δεν πρέπει να της αφήνω κανένα περιθώριο. Βέβαια, μετά σκέφτομαι ότι, εκτός από μαμά, είμαι και άνθρωπος. Όπως κάθε άνθρωπος δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα! Θα κάνω λάθη, αλλά θα κάνω και υπέροχα πράγματα.

Και το καλύτερο σε όλο αυτό το παιχνίδι με τις τύψεις είναι ότι υπάρχει πολυπλευρικότητα… Δηλαδή, δεν αισθάνεσαι τύψεις επειδή δεν έπαιξες λίγο παραπάνω με τα μικρά σου, αλλά και επειδή ασχολήθηκες με το παζλ του μικρού και δεν τελείωσες την αναφορά των πωλήσεων του μήνα… Σκέτη τρέλα δηλαδή…!

Προτίμησες να δουλέψεις από το σπίτι για να είσαι μαζί με τα παιδιά, αλλά το μετάνιωσες γιατί δεν έβγαλες τη δουλειά που θα έπρεπε ή που θα μπορούσες…

Μπορείς να δουλεύεις από το σπίτι, αλλά δεν το κάνεις. Ο λόγος είναι ότι τα παιδιά σε αποσπούν… Και κάθε φορά που το σκέφτεσαι νιώθεις τύψεις που θεωρείς ότι τα παιδιά σου σου… κλέβουν την προσοχή σου.

Δεν θες να δουλεύεις από το σπίτι γιατί θέλεις να δεις και λίγο κόσμο…

ΠερισσότεραΟι Τύψεις Σου, Μαμα, Είναι Περιττές. Μήπως Να Πω Ανυπόστατες?

Mom Tales ή Αλλιώς, Ιστορίες για Μαμάδες

Mom Tales ή μήπως λόγια μαμάδων; Ξέρετε, αυτά που λέγονται μεταξύ τους. Αυτά που όλες οι μαμάδες ξέρουν και που παρ’ όλ΄αυτά θέλουν να τα ξαναμάθουν, να τα ξανακούσουν και να νιώσουν τη δύναμη που έχει το μοίρασμα. Μοιραζόμαστε τις όμορφες στιγμές και γίνονται ομορφότερες. Μοιραζόμαστε τις άσχημες και γίνονται λιγότερο άσχημες. Ζητάμε βοήθεια και για αυτό μπορούμε να κάνουμε περισσότερα και ωραιότερα πράγματα. Οι μαμάδες του Mom Tales το γνωρίζουν καλά!

Μα τι έναι το Mom Tales θα αναρωτιέσαι… Θα σου πω! Είναι αυτό το νέο που συμβαίνει στην πόλη με τη βοήθεια της Nestle. Μια ομάδα μαμάδων που ψάχνει να βρει ιστορίες που θα κάνουν την καθημερινότητα γλυκιά. Μια ομάδα που μοιράζεται σκέψεις, λέξεις, ιδέες, ανησυχίες, ομορφιές και εμπειρίες. Όλα αυτά τα ενώνει, τα ανακατεύει και τσουπ, φτιάχνει ένα βάζο γεμάτο από τα πιο όμορφα λουλούδια. Ένα βάζο μπροστά σε ένα φωτεινό παράθυρο που, χάρις τα μαγικά του φίλτρα, τα λουλούδια δεν μαραίνονται ποτέ! Τα λουλούδια του ανθίζουν και κάθε μέρα γίνονται δυνατότερα και ομορφότερα.

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κάποια στιγμή τον Οκτώβρη έλαβα ένα mail από την αγαπημένη μου Άσπα που με καλούσε να γίνω μέλος αυτής της ομάδας. Χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκα. Μετά από ένα μήνα περίπου η νεοσύστατη ομάδα συναντήθηκε, γνωρίστηκε και μοιράστηκε σοφία… μαμαδίστική!

ΠερισσότεραMom Tales ή Αλλιώς, Ιστορίες για Μαμάδες

Ευτυχία μου Εσύ, Απέραντη

Ευτυχία… Είναι άραγε συναίσθημα ή κατάσταση; Αν σκεφτούμε ότι η χαρά είναι το συναίσθημα μέσα από το οποίο εκφράζουμε την ευτυχία μας, τότε να είναι ίσως τελικά μία κατάσταση. Ξέρεις, είναι αυτό που βιώνεις όταν πετυχαίνεις κάποιον στόχο, μια επιθυμία, όταν ζεις κάτι όμορφο, όταν είσαι με αγαπημένα πρόσωπα και τόσα άλλα ακόμα.

Τώρα, σύμφωνα με τα παραπάνω, θα μπορούσες να πεις ότι η ευτυχία είναι κάτι στιγμιαίο ή κάτι με συγκεκριμάνη διάρκεια. Δηλαδή, οι

Photo by Tyler Nix on Unsplash

ευτυχισμένοι άνθρωποι ζουν μονίμως ευτυχισμένες στιγμές; Είναι δυνατόν αυτό να συμβαίνει; Αν αυτό ισχύει, τότε πρόκειται για το μυστικό των μυστικών, το… υπερμυστικό! Δεν θα ΄πρεπε να είχαμε όλοι πρόσβαση σε αυτό; Το ξέρω, πολλά τα ερωτήματα… Αλλά, για να απλουστεύσουμε λίγο τα πράγματα, θα σου πω αυτό: η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση και στάση ζωής.

Θα σου πω μια ιστορία.

Πριν 2 βδομάδες η μικρή σήκωσε πυρετό. Την 4η μέρα την πήγα στο γιατρό, ο οποίος μας είπε οτι η Σοφία είχε ακροαστικά σε παρατεταμένο βαθμό. Αν και δεν ήταν η πρώτη φορα που η μικρή είχε ακροαστικά, αυτή τη φορά ήταν αρκετά σοβαρό. Άρχισε να παίρνει αντιβίωση, αλλά αντί να βελτιώνεται η κατάστασή της, όλο και βάραινε. Έτσι, την πήγαμε νοσοκομείο.

Η Σοφία είχε πνευμονία, η οποία της έκοβε ακόμα και το προσλαμβανόμενο οξυγόνο. Για να μην μακρυγορώ, νοσηλεύτικε για 5 μέρες. Σε αυτές τις μέρες έπαιρνε οξυγόνο, αντιβίωση ενδοφλέβια, αλλά και από το στόμα. Επίσης, ο πνευμονολόγος σύστησε εισπνεόμενη αγωγή 4 φορές την ημέρα. Το να έχει ένα παιδί σχεδόν 4 χρονών όλη μέρα μια μάσκα στο πρόσωπό του και ορό στο χέρι του δεν είναι και κάτι πολύ εύκολο.

ΠερισσότεραΕυτυχία μου Εσύ, Απέραντη

Ευγνωμοσύνη , Ένα Θετικό Συναίσθημα

Photo by Freshh Connection on Unsplash

Ευγνωμοσύνη = η αναγνώρηση κάποιας καλής πράξης που κάποιος έχει δεχτεί και η έκφραση ευχαριστίας για αυτήν.

Τώρα θα μου πεις πώς μου ήρθε αυτό το θέμα… Με απασχολεί πολύ η έννοια της ευγνωμοσύνης, γιατί πιστεύω ότι η ερμηνεία της στα λεξικά χάνει την πραγματική της σημασία και το μεγαλείο της. Αλλά εδώ θα πρέπει να σου πω ότι η Μαρίνα από το Stay At Home Mom ήταν αυτή που με έκανε να θελήσω να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου γι αυτό το μεγάλο θέμα, την ευγνωμοσύνη.

Η βασική αφορμή ήταν το challenge της Μαρίνας στο instagram (αναζητήστε το στα highlights : gratitude challe), κατά το οποίο για 25 μέρες σημειώνουμε 3 πράγματα κάθε μέρα που μας κάνουν να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

Στην αρχή του άρθρου παραθέτω τον ορισμό της ευγνωμοσύνης, όπως αυτός παρουσιάζεται λίγο πολύ στα λεξικά. Αυτό που παρατήρησα είναι ότι πουθενά δεν αναφέρεται η λέξη συναίσθημα. Γιατί, αγαπητέ μου αναγνώστη, πρόκειται, κατ’ εμέ, για ένα συναίσθημα θετικό, αμφίδρομo και παρακινητικό. Είναι θετικό γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα. Είναι αμφίδρομο γιατί το θετικό αυτό συναίσθημα επηρεάζει και το δραστή αλλά και αυτόν που δέχεται την πράξη. Τέλος, είναι παρακινητικό, γιατί από τη στιγμή που θα νιώσεις ευγνωμοσύνη θα θελήσεις και εσύ να την ανταπωδώσεις. Έτσι, όλο αυτό γίνεται σιγά σιγά νοοτροπία και τρόπος ζωής.

Αν κοιτάξεις γύρω σου πάντα θα βρεις τρόπο και αφορμή να νιώσεις ευγνώμων: ο οδηγός που σου παραχώρησε προτεραιότητα, ο καλός σου που έβαλε τα πιάτα στο πλυντήριο, η κυρία στο σούπερ μάρκετ που σου είπε ότι χρησιμοποιεί το τάδε μπαχαρικό στα μπιφτέκια, το παιδί σου που μάζεψε τα άπλυτά του, η μαμά σου που σου είπε ότι θα φτιάξει παστίτσιο για όλους μεσοβδόμαδα και τόσα άλλα μίκρα και καθημερινά γεγονότα. Όλα αυτά αν κάτσεις και τα συνειδητοποιήσεις θα δεις ότι σε κάνουν να χαμογελάσεις, να ξαλαφρώσεις, να βρεις χρόνο για τον εαυτό σου, να δεις ότι γύρω σου υπάρχει ομορφιά.

ΠερισσότεραΕυγνωμοσύνη , Ένα Θετικό Συναίσθημα

DS – Down Syndrome : Αυτά Που Δεν Λέγονται

Πριν 4 χρόνια τέτοια εποχή ήμουν έγκυος στην κόρη μου. Ήμασταν πολύ χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι γιατί και περιμέναμε το δεύτερο παιδάκι

Το μαγικό μωρό μου!

μας, αλλά ήταν και κοριτσάκι.Έχοντας ήδη ένα αγόρι ο ερχομός ένος κοριτσιού είναι πάντα καλοδεχούμενος. Το ίδιο θα ίσχυε αν είχαμε ήδη κορίτσι και περιμέναμε αγοράκι. Δεν υπήρχε κάμια υποψία για αυτό που τελικά θα ερχόταν… Η μικρή μας γεννήθηκε με Σύνδρο Down (DS). Κάθε χρόνο τέτοια εποχή αισθάνομαι περίεργα. Νιώθω ένα σφύξιμο μέσα μου γιατί σκέφτομαι το πώς ήμουν και τελικά τί πέρασα όταν γεννήθηκε η Σοφία.

Ας τα πάρω από την αρχή. Δεν θα περιγράψω όλα αυτά τα συναισθήματα που μας κατακλύζουν όταν κρατάμε στην αγκαλιά μας το νεογέννητο παιδί μας. Θα μιλήσω για τα συναισθήματα και τις καταστάσεις που βίωσα εγώ όταν κράτησα στην αγκαλιά μου το νεογγέννητο κοριτσάκι μου με DS.

Φόβος. Αμφισβήτηση. Άρνηση. Απόρρηψη. Ελπίδα. Αγάπη. Απόγνωση. Και πάλι από την αρχή… Αυτή που γνώριζα ότι ήμουν ένιωθα πως είχε… πεθάνει. Ζητούσα απεγνωσμένα την “παλιά μου ζωή” πίσω. Κρατούσα το παιδί μου αγκαλιά και έκλαιγα. Πάνω από το παιδί μου που κοιμόταν. Έδειχνε να νιώθει ασφάλεια και εγώ έκλαιγα για αυτό. Πάντα σκέφτομαι αν το έχει νιώσει όλο αυτό. Πάντα νιώθω ενοχές γιατί ο ερχομός της Σοφίας δεν γιορτάστηκε όπως της αξίζει. Επειδή γεννήθηκε με DS. Και εγώ απλά δεν ήμουν εγώ. Το περίεργο όμως ήταν το εξής: κάθε φορά που την κρατούσα αγκαλιά για να τη θηλάσω ή απλά την κρατούσα ένιωθα πολύ καλύτερα! Τελικά το μωρό μου ήταν μαγικό! Ναι μεν δεν μπορώ να ξεπεράσω τις ενοχές μου, αλλά πάντα σκέφτομαι πόσο όμορφα ένιωθα όταν κρατούσα το μωρό μου αγκαλιά!

Εκείνες οι πρώτες μέρες της ζωής της ήταν πολύ δύσκολες. Μόνοι μας δεν θέλαμε να μείνουμε. Πάντα είχαμε ανάγκη από αγαπημένους ανθρώπους γύρω μας: οικογένεια και φίλους. Δεν έχω παράπονο κανένα. Όλοι ήταν δίπλα μας! Σχεδόν κάθε μέρα στο σπίτι μας είχαμε αγαπημένους που όλοι ήθελαν να κρατήσουν το μαγικό μωρό μου αγκαλιά. Η κάθε συνάντηση είχε πολύ κλάμα, αλλά και γέλιο. Είχαμε γλυκά και φαγητά γιατί ποτέ κανείς δεν ερχόταν με άδεια χέρια. Μαζί με δώρα για τη μικρή και το αγόρι μας, μας φέρναν και μια λιχουδιά!

Και μη νομίζετε ότι είναι εύκολο για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Υπάρχουν όλα αυτά τα άβολα συναισθήματα όταν βλέπεις την αδελφή σου, την κόρη σου, την ανηψιά σου, την ξαδέλφη σου,  τη φίλη σου να βρίσκεται σε μια κατάσταση που ούτε η ίδια δεν ξέρει ούτε τι σημαίνει ούτε πώς θα βγει. Τις περισσότερες φορές δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει σε κάθε προσπάθεια προσέγγισης. Αλλά να ξέρεις ένα πράγμα. Ακόμα κι αν δεν σηκώσει το τηλέφωνο, θα δει ότι καλέσες. Ακόμα κι αν δεν απαντήσει στο μήνυμά σου, θα το διαβάσει. Ποτέ μην δειλιάσεις να δείξεις ότι είσαι εκεί για αυτήν. Αργά ή γρήγορα θα σε αναζητήσει. Δώσε της χρόνο. Τον χρειάζεται. Και όταν μαζέψει τα κομμάτια της θα ξέρει ότι έχεις δεχτεί τη νέα της πραγματικότητα. Μα πάνω από όλα έχεις ήδη καλοδεχτεί το μαγικό μωρό της.

Ίσως να θες να διαβάσεις και αυτό: Is Down Syndrome Scary?

Το ξέρω. Είναι δύσκολο, αλλά κράτα γερά!

ΠερισσότεραDS – Down Syndrome : Αυτά Που Δεν Λέγονται

Τζερόνιμο Στίλτον : Υπέροχες Περιπέτειες Για Παιδιά

Τον Τζερόνιμο Στίλτον τον γνώρισα τυχαία μια μέρα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου. Είχα πάει με τον Πάνο “για να αγοράσουμε κανένα βιβλιαράκι”, όπως χαρακτηριστικά μου είχε προτείνει…

Ψάχναμε, διαβάζαμε, χαζεύαμε, ξεφυλλίζαμε, ώσπου ο βιβλιοπώλης μας πρότεινε τα βιβλία του Τζερόνιμο Στίλτον. Πήραμε ένα τυχαία από το ράφι, το ανοίξαμε και ο Πάνος αινθουσιάστηκε! Τόσο απλά αποκτήσαμε τον πρώτο μας βιβλίο του Τζερόνιμο Στίλτον. Πιο συγκεκριμένα ήταν από τη σειρά ΠΟΝΤΙΚΙΝΓΚ Να Το Βγάλεις Εσύ Το Δόντι Του Δράκου.

Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ποιος είναι ο Τζερόνιμο Στίλτον; Είναι ένας ποντικός από την Ποντικούπολη της Ποντικονήσου σπουδαγμένος παρακαλώ! Έχει πτυχίο Ποντικολογίας, Φιλολογίας και Αρχαιοποντικολογίας. Διευθύνει την Ηχώ των Τρωκτικών, τη μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας του. Στα βιβλία του περιγράφει όλα αυτά τα περίεργα και όμως αληθινά που συμβαίνουν σε αυτόν και στους δικούς του… ποντικούς. Από τις ιστορίες του είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις τον ξεχωριστό χαρακτήρα του Τζερόνιμο. Είναι ντροπαλός, ευγενικός, πολύ μορφωμένος και αν με μια πρώτη ματιά φαίνεται φοβιτσιάρης, δεν είναι. Έχει μία πολύ γενναία καρδιά που δεν τον αφήνει να κάνει πίσω και να λιγοψυχήσει μπροστά σε οποιονδήποτε κίνδυνο! Ειδικά αν πρόκειται για το σωστό και το δίκαιο, δεν τον σταματάει τίποτα!

Οι ιστορίες του είναι όλες συγκεντρωμένες σε  βιβλιαράκια 15εκΧ20εκ, ελαφριά, δηλαδή κατάλληλα για μικρά χεράκια και για διάβασμα στο κρεβάτι λίγο πριν τον ύπνο. Η εικονογράφηση υπέροχη και ο λόγος απλός και αρκετά εύθυμος, ώστε να κάνει τους μικρούς αναγνώστες (και όχι μόνο…) να θέλουν να τελειώσουν τις περίπου 130 σελίδες τους (τα περισσότερα έκει κυμαίνονται)  σε μία μέρα!

Τα καλύτερα τα άφησα για το τέλος…

ΠερισσότεραΤζερόνιμο Στίλτον : Υπέροχες Περιπέτειες Για Παιδιά

Έχεις Μήλα; Φτιάξε Μηλόπιτα!

Τα μήλα από εδω και στο εξής θα παίξουν… πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητά μας! Φρούτα φθινοπωρινά και χειμωνιάτικα, τα μήλα θα γεμίσουν τις τσάντες του σούπερ μάρκετ, τις σχολικές, αλλά και τα lunch boxes που κουβαλάμε στο γραφείο και γενικότερα… Νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή, λοιπόν να φτιάξουμε μηλόπιτα! Εμένα προσωπικά η πίτα με μήλα, μου αρέσει πολύ! Η συνταγή που θα σας δώσω είναι πανεύκολη και το αποτέλεσμα νοστιμότατο!

Υλικά:

250γρ βούτυρο αγελάδος

5 μήλα (και περισσότερα μη σου πω…) σε φέτες

1/2 φλιτζάνι ζάχαρη

1κγ κοφτό κανέλλα

5 αυγά χωρισμένα ασπράδια – κρόκοι

1 φλιτζάνι φαρίνα (αν θέλετε βάζετε και 1κγ μπέικιν)

1 φλιτζάνι ζάχαρη ακόμα

ΠερισσότεραΈχεις Μήλα; Φτιάξε Μηλόπιτα!

Γονείς, Σταθείτε! Απολαύστε Την Καθημερινότητα

Photo by Dimitri de Vries on Unsplash

Γονείς αγαπητοί αυτού του κόσμου, καλή σχολική χρονιά! Το άρθρο μου αυτό ίσως να σας βρίσκει θαμένους σε σχολικές λίστες, ή ανάμεσα σε φυλλάδια εξοσχολικών δραστηριοτήτων, ή με ένα κομπιουτεράκι (ΟΚ, με το κινητό…) στο χέρι, υπολογίζοντας τα μηνιαία έξοδα σχετικά με τα παιδιά σας. Κάποιοι από εσάς να έχετε αφήσει για λίγο στην άκρη κάποιο βιβλίο με πιθανό τίτλο “Πώς να μεγαλώσεις παιδιά σήμερα”. Το αφήσατε στην άκρη γιατί στην αρχή του τίτλου αυτού του άρθρου διαβάσατε αυτό που θέλετε τόσο πολύ να σας πει κάποιος: “Γονείς, σταθείτε!”

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γονείς μου, πώς είστε; Είστε έτοιμοι για τη νέα σχολική χρονιά που ξεκινάει; Γεμίσατε μπαταρίες; Ή μάλλουν… Για σταθείτε… Μήπως σε όλα αυτά περί σχολικής χρονιάς ξεχνάμε κάτι σημαντικό; Μα βέβαια! Οι πρωταγωνιστές δεν είμαστε εμείς οι γονείς, αλλά τα παιδιά μας. Και ξαναρωτάω. Παιδιά, είστε έτοιμα για τη νέα σχολική χρονιά; Γεμίσατε μπαταρίες; Γεμίσατε το μυαλό σας και τη ψυχή σας με αναμνήσεις;Πώς θα θέλατε να είναι η νέα σας καθημερινότητα;

Ας προσπαθήσω να μαντέψω: ήρεμη, χαλαρή, γεμάτη χαμόγελα, μπράβο, μάθηση, ένταση που να αφυπνίζει, και θα παρακινεί τα παιδιά να συνεχίζουν να προσπαθούν, ενθάρρυνση και κατανόηση όταν λαθεύουν, παιχνίδι, ήρεμες εξηγήσεις, χαμογελαστούς γονείς και δασκάλους, σεβασμό απέναντι στον πραγματικό τους εαυτό…

Όλα τα παραπάνω, αγαπητοί γονείς, ίσως να είναι πολλά, ή και λίγα. Ίσως να είναι υπερβολικά, δυσνόητα, δύσκολα, μα πάνω απ’ όλα είναι αληθινά! Εδώ που τα λέμε, σίγουρα η ως άνω λίστα να μην έχει συμπεριλάβει αρκετά ακόμα… Αν ρωτήσουμε τα παιδιά μας σίγουρα έχουν πολλά να μας πουν…

ΠερισσότεραΓονείς, Σταθείτε! Απολαύστε Την Καθημερινότητα

Τι Άθλημα Να Κάνει Το Παιδί Μου;

“Τί άθλημα να κάνει το παιδί, τώρα που ξεκινάει το νηπιαγωγείο; Δεν νομίζεις ότι πρέπει να ξεκινήσει κάποιο άθλημα; Για να κοινωνικοποιηθεί, να δυναμώσει, να γυμναστεί, να αποκτήσει νέες ικανότητες; Δεν χρειάζεται να κάθεται σπίτι και να βλέπει τηλεόραση! Να κουραστεί τελοσπάντων, για να κοιμάται νωρίς το βράδυ!”

Ελάτε τώρα, πείτε την αλήθεια! Αν όχι όλες, έστω κάποια από τις παραπάνω φράσεις τις έχετε θέσει επί τάπητος, σωστά; Εγώ επειδή θέλω να είμαι

Photo by Taylor Smith on Unsplash

ειλικρινής μαζί σας, πίστευα πολύ στην τελευταία… Άσχετα που δεν έπιασε!

Το θέμα με το άθλημα άρχισε να με απασχολεί από το προνήπιο. Στον παιδικό σταθμό το αγόρι μας πήγαινε κολυμβητήριο μια φορά την εβδομάβα με το σχολείο. Μετά αρχίσαμε: τέννις, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, καράτε… Το επικρατέστερο άθλημα για την ώρα, είναι το καράτε που ο αθλητής μας (καθότι και αρκετά καλός σε αυτό) θέλει να συνεχίσει για δεύτερη χρονιά. Κάτι λέει και για ποδόσφαιρο πάλι, βέβαια…

Σε αυτό το σημείο θέλω να μοιραστώ μαζί σας όλο το παρασκήνιο σχετικά με την αθλητική μας ζωή… Ο Πάνος το κολυμβητήριο το σταμάτησε τα Χριστούγεννα. Στο προνήπιο που άρχισε τέννις, πήγαινε με το ζόρι και το αποτέλεσμα ήταν να μη θέλει να παρευρεθεί ούτε στην αποχαιρετηστήρια γιορτούλα… Στο νήπιο πήγε μπάσκετ. Πάλι και εδώ κανταντήσαμε να πηγαίνουμε με βαριά καρδιά. Παρ’ όλο που στο τέλος η ομάδα του κέρδισε το μίνι τουρνουά, δε θέλησε να ακούσει κουβέντα για το άθλημα αυτό. Έτσι η πρώτη δημοτικού μας βρίσκει να μην ασχολούμαστε με κανένα άθλημα. Επικεντρωθήκαμε στο διάβασμά μας και στο ελεύθερο παιχνίδι, που ίσως να είναι τελικά ότι πραγματικά χρειάζεται ένα 6χρονο παιδί.

Η δευτέρα δημοτικού μας έφερε σε επαφή με το καράτε. Να σημειώσω ότι το καράτε το κάνει στο σχολείο του, ότι έκανε δοκιμαστικό μάθημα την περασμένη χρονιά και αποφάσισε ότι θα ασχοληθεί τελικά μόνο με το σκάκι… Εφτά χρονών πλέον, το αγόρι ξαναπήγε καράτε και είδε ότι μπορεί το σώμα του, αλλά και το μυαλό του να ανταπεξέλθει στο άθλημα αυτό. Πήγαινε με μεγάλη χαρά και όρεξη στις προπονήσεις και εμείς δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε! Τελικά, κάθε πράγμα στον καιρό του…!

Πόσο εύκολο είναι να πιέζεις ένα παιδί να κάνει κάτι που δε θέλει… Δεν είναι όλα τα παιδιά για όλα και φυσικά το καθένα θα αναζητήσει αυτό που θέλει μόνο όταν του γεννηθεί η ανάγκη ή η επιθυμία… Το κατάλαβα λίγο αργά…

ΠερισσότεραΤι Άθλημα Να Κάνει Το Παιδί Μου;

Διακοπές Καλοκαιρινές: Παθήματα & Μαθήματα

Κοπέλα με καπέλο στην πισίνα.
Photo by Anna Demianenko on Unsplash

Οι δικές μας διακοπές τελείωσαν για φέτος. Και το γλυκό καλοκαιράκι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Εντάξει, ας μην ψυχοπλακοθούμε! Ημερολογιακά μπορεί να τελειώνει, αλλά ο καιρός καλά κρατεί ακόμα.

Συνήθως, δεν κάνω απολογισμούς με χαρτί και με μολύβι. Ούτε θεωρώ την 1/1 κατάλληλη μέρα για νέα αρχή. Για μένα η νέα σελίδα γυρίζει το Σεπτέμβρη. Τότε συμβαίνουν τα πιο σημαντικά για την καθημερινότητα τη δικιά μου, αλλά και της οικογένειάς μου:

  • νέα σχολική χρονιά
  • ίσως και νέο σχολείο
  • δεραστηριότητες για μικρούς και για μεγάλους
  • νέες απαιτήσεις λόγω σχολείου και εργασίας
  • νέες συνήθειες
  • νέα προσωπικά δεδομένα που οδηγούν σε νέες αποφάσεις, αλλά και επιθυμίες

Έτσι, είμαι έτοιμη να συνεχίσω αλλά και να ξεκινήσω! Και είπα φέτος να ρίξω μια δεύτερη ματιά σε όλα αυτά που γέμισαν τις διακοπές μου. Κάτι σαν απολογισμός, αλλά ίσως περισσότερο για να μοιραστώ στιγμές και γεγονότα.

ΠερισσότεραΔιακοπές Καλοκαιρινές: Παθήματα & Μαθήματα