Ψίθυροι…

Δέκα μέρες περίπου μετά τη γέννηση της μικρής μας και ενώ είμασταν έτοιμοι να φύγουμε από το μαιευτήριο μας ανακοίνωσαν το τελικό αποτέλεσμα του καρυότυπου: το μωρό μας είχε Σύνδρομο Down… Γράφω και τα χέρια μου τρέμουν καθώς γυρίζω πάλι πίσω… Είναι αυτή η παντοδύναμη μηχανή του μυαλού που σε γυρίζει πίσω στο χρόνο και ζεις ξανά στιγμές… Είχα το μωρό μου στην αγκαλιά και έκλαιγα βουβά… Έκλαιγα πάνω από το νεογέννητο μωρό μου…Και έφευγα μαζί με τον άντρα μου, χωρίς κανείς να μας σταματήσει. Μας άφηναν να φύγουμε, χωρίς μία κουβέντα… Μπήκαμε στο αμάξι και πήγαμε σπίτι μας κλαίγοντας σε όλη τη διαδρομή. Σπίτι μας περίμενε και ένα παιδί ακόμα. Το αγόρι μας! Ο Πανούλης μας! Μας περίμενε με μεγάλη χαρά και εμείς προσπαθούσαμε να κρύψουμε τα δάκρυά μας. Δεν ξέρω αν τα καταφέραμε, ίσως το μάθουμε κάποια στιγμή. Ίσως το αγοράκι μας κάποια στιγμή μας μιλήσει για αυτές τις πρώτες μέρες της νέας μας ζωής…

Θυμάμαι έντονα τον μπαμπά μας… δεν ήθελε να κρατήσει το μωρό μας αγκαλιά! Και θυμάμαι και τον εαυτό μου να κλαίει και να αναζητάει την παλιά μας ζωή! Ήταν φριχτές οι μέρες εκείνες… Τόσο έντονες που πάντα γυρίζουμε εκεί, σα σημείο αναφοράς! Κάθε φορά που η μικρή δυσκολεύεται να πιάσει το κουτάλι. Κάθε φορά που συναντάμε παιδάκια στην ίδια ηλικία με το κοριτσάκι μας. Κάθε φορά που τυχαίνει να της φεύγει το νερό από το στόμα λόγω της υποτονίας της. Κάθε φορά που σκεφτόμαστε το μέλλον…

Και εκεί που λες ότι όλα είναι υπό έλεγχο έρχονται οι ψίθυροι… «Ελίζα, ο… μου είπε ότι η αδελφή μου έχει πρόβλημα… Είναι αλήθεια;» ‘Όχι, η μικρή μας δεν έχει κανένα πρόβλημα, Πάνο!» Και αν αναρωτιέστε, όχι, ο Πάνος δε γνωρίζει ότι η αδελφή του έχει Σύνδρομο Down. Δεν του το έχουμε κρύψει. Δε μιλάμε κεκλεισμένων των θυρών. Αλλά τί να πεις σε ένα σχεδόν 7χρονο παιδί; Τι θα καταλάβει από όλα αυτά; Και γιατί να το φορτώσεις με κάτι που ούτε εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις; Ένα βήμα τη φορά! Κάθε ερώτηση θα έχει και την ειληκρινή της απάντηση. Δε μπορώ να φανταστώ το μέλλον… Μπορώ όμως να πω πώς θέλω να είναι το μέλλον. Θέλω ένα μέλλον χαρούμενο! Θέλω τα παιδιά μου να είνια καλά, ευτυχισμένα, χαρούμενα, δυνατά και γεμάτα θάρρος. Βάζω τα δυνατά μου! Δε μπορώ ούτε να κλείσω τα μάτια  μου, ούτε τα αυτιά μου. Μπορώ όμως να ορίσω πώς θέλω να πορευτώ στη ζωή. Εξοπλίζομαι με δύναμη και υπομονή. Παίρνω από το χέρι την τόλμη και την αγάπη και περπατάω! Δε μπορεί… κάτι καλό με περιμένει στο τέλος της διαδρομής!

Σχολιάστε