Μια Πισίνα Από Μαξιλάρια - happyshinnylife

Μια Πισίνα Από Μαξιλάρια

Πριν λίγες μέρες διάβασα μία ιστορία η οποία περιέγραφε πώς ένα άτομο με κακή διάθεση πυροδότησε, έτσι απλά, μία αλυσιδωτή αντίδραση άβολων συναισθημάτων… Και σκέφτομαι τώρα εγώ: πόσες φορές έχω ξεκινήσει τη μέρα μου με υπέροχη διάθεση και ξαφνικά κάποιος ή κάτι με «ρίχνει» και εγώ μετά βάζω σκοπό να χαλάσω τη μέρα κάποιου άλλου, και αρκετές φορές κάποιου αγαπημένου μου προσώπου; Είμαι σίγουρη ότι σας έχει συμβεί και ακόμα πιο σίγουρη, ότι σε μένα τουλάχιστον, θα ξανασυμβεί… Κάποιος ειδικός θα μας συμβουλέψει να πάρουμε βαθιές ανάσες, να σκεφτούμε 2 φορές πριν μιλήσουμε, να κατανοήσουμε ότι η κατάσταση που βιώνουμε είναι προσωρινή και μπορεί να συμβεί σε όλους, οπότε να αποστασιοποιηθούμε και να σκεφτούμε αν αυτό που συμβαίνει είναι αρκετό ή αξίζει να μας χαλάσει τη διάβεση. Και όλα αυτά μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, ουάου! Εγώ πάλι πιστεύω ότι ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τα δικά του συναισθήματα. Αυτό σημαίνει ότι εμείς και μόνο εμείς αποφασίζουμε αν και κατά πόσο θα μας επηρεάσει η αρνητικότητα που προέρχεται από τη διάθεση κάποιου άλλου.

Επίσης πιστεύω και στην ιεραρχία των καταστάσεων που μπορούν να ξυπνήσουν την κακή μας διάθεση. Σε ποια θέση θα βάζατε εσείς ένα σπασμένο κάδρο, που προκλίθηκε από ξέφρενο παιχνίδι;Σε ποια θέσει θα βάζατε το λεκέ από κόκκινο κρασί πάνω σας ή στο ακριβό σας χαλί που έγινε τη στιγμή που ο φίλος σας περίγραφε στους κολλήτους του την καλύτερη στιγμή της ζωής του; Πόσο μπορεί να σας χαλάσει κάποιος… αγενής οδηγός;

Τώρα θα αναρωτιέστε γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά… Όχι δε θα σταθώ στο στερεότυπο «υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για τα απλά και αυτονόητα και εμείς κάνουμε την τρίχα, τριχιά». Όχι, δε θα το κάνω. Θα σταθώ σε καταστάσεις που βιώνω οι οποίες κάθε φορά με διδάσκουν (αυτόματα όμως) ότι η ζωή είναι ωραία.

Η προηγούμενη Κηριακή ήταν μουντή και βροχερή. Ο άντρας μου είχε δουλειά και όλη τη μέρα έλειπε. Έμεινα στο σπίτι μαζί με τα παιδιά μας. Ένα ζευγάρι (πολύ καλοί μας φίλοι) με 2 παιδάκια είπαν να συναντηθουμε. Το διάβασμα του Πάνου όμως και η δουλειά του μπαμπά μας μας έκανε όλους να το αναβάλουμε (για αυτούς τους φίλους πρέπει να έχεις χρόνο ολόκληρο, όχι κουτσό!). έτσι, μείναμε τα τρία μας!

Ο Πάνος είχε την ιδέα να φτιάξει μία πισίνα στο σαλόνι από τα μαξιλάρια του καναπέ… Ανέβαινε στον καναπέ και έκανε βουτιές στο πάτωμα που είχε μετατραπεί σε πισίνα. Ζηλεύετε, ε;! Η μικρή έκανε και αυτή ότι μπορούσε. Το αγαπημένο της ήταν να πειράζει τα κάδρα πάνω από τον καναπέ… Της άρεσε τόσο πολύ, που τελικά τα έβγαλα. Λέω να αναθεωρήσω τις απόψεις μου περί διακόσμησης, θα γίνω και εγώ fan του minimal…

Καθόμουν στην τραπεζαρία και τους χάζευα: τα μαγουλάκια τους είχαν αναψοκοκκινίσει, το γέλιο τους ήταν δυνατό και γάργαρο, οι φωνούλες τους «σπασμένες» από την προσπάθεια και το «μεθύσι» του παιχνιδιού. Αν με ρωτάτε πώς άφηνα τη μικρή 22 μηνών να παίζει στους καναπέδες χωρίς να φοβάμαι μη χτυπήσει, θα σας πω ότι εμπιστεύτηκα τον Πάνο που μου είπε: «Μαμά, μη φοβάσαι, την προσέχω, πήγαινε κάνε τις δουλειές σου!» Και όντως το έκανε!

Από την κουζίνα έχω οπτική επαφή με… το χώρο της πισίνας, οπότε και ξεκίνησα τη ρουτίνα μου: νεροχύτης, πλυντήριο πιάτων, τακτοποίηση, στρώσιμο κρεβατιών. Έβγαλα το μίξερ για να φτιάξω ψωμί του τόστ (δες τη συνταγή εδώ). Είχα βάλει τα υγρά υλικά και πρόσθτα σιγά σιγά το αλεύρι , ενώ το μίξερ δούλευε. Ξαφνικά σπάει! Σταμάτησα και το κοιτούσα σαν υπνοτισμένη… Και όχι, δε φρίκαρα, παραδόξως. Άρχισα να ζυμώνω με το χέρι (πρέπει να πάρω καινούριο μίξερ!). Το ψωμάκι ετοιμάστηκε, φούσκωσε, ψήθηκε και έγινε πεντανοστιμο.

Το επόμενο εγχείρημα ήταν οι ρεβυθοκεφτέδες. Είχα έτοιμα βρασμένα ρεβύθια στην κατάψυξη, τα ξεπάγωσα και έφτιαξα κεφτεδάκια μούρλια! Πριν φτάσουμε στο μούρλια όμως… Είχα τη φαεινή ιδέα να τα τηγανίσω στη φριτέζα… ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ! Η μισή ποσότητα των κεφτέδων έγινε κιμάς… Διαλύθηκαν και η φριτέζα γέμισε καμένα ψίχουλα ρεβυθιών. Τρελό καθάρισμα! Έτσι, μετά από όλα αυτά, τους υπόλοιπους τους τηγάνισα στο τηγάνι. Αυτή τη φορά βγήκαν ακέραιοι. Γιούπι! Το σερί δε σταμάτησε εδώ. Έβγαλα το τάπερ με το τριμμένο τυρί από το ψυγείο και μου έπεσε αρκετή ποσότητα κάτω…

Τα παιδιά εντομεταξύ γελούσαν, φώναζαν, διασκέδαζαν. Εγώ, παρ’όλ’αυτα, ήμουν ήρεμη. Τίποτα από ότι είχε συμβεί δε μου χάλασε τη διάθεση. Ήταν μαγικό, αλήθεια! Να φανταστείτε έβαψα μέχρι και τα νύχια μου!

Όλη αυτή η καλή διάθεση της μουντής και συννεφιασμένης Κυριακής με συνόδευσε όλη την εβδομάδα. Και να φανταστελιτε ότι την Τρίτη έσπασε και ο θερμοσίφωνας… Επομένως, ναι, είμαστε υπεύθυνοι για το πως νιώθουμε και κατά πόσο αφήνουμε να μας επηρεάζουν οι καταστάσεις και η διάθεση των άλλων. Πρέπει τα όρια να τα θέτουμε για μας, για να προστατέψουμε εμάς, όχι για να ελέγχουμε τους άλλους. Η αλήθεια είναι ότι προτιμάω τα μαξιλάρια του καναπέ και τα κάδρα στη θέση τους, αλλά είναι τόσο απλό αυτό να γίνει… Και μετά, μουτράκια ευτυχισμένα είναι κάτι που δε χορταίνω να βλέπω. Εντάξει, δε θα γίνει το σπίτι μία ατέλειωτη πισίνα, αλλά θα παραμείνει το παραμυθένιο κάστρο μας με χρυσόσκονη, ιππότες, πριγκίπισσες και εννίοτε… δρακούληδες!

Όταν κάποιος δρακούλης εμφανιστεί, μπείτε γρήγορα στην πισίνα με τα μαξιλάρια για μακροβούτια! Κρατήστε την ενέργειά σας για για τα σπουδαία και τα ωραία που έρχονται. Τα βλέπω, είναι στο δρόμο.

Καλό Σαββατοκύριακο!

 

Σχολιάστε