Ημέρα Της Γυναίκας: Οι Σκέψεις μου Και Οι Ανησυχίες Μου…

8 Μαρτίου είναι η παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σπίτι μας αυτήν την

Photo by Jon Tyson on Unsplash

ημέρα την αντιμετωπίζαμε με δυσπιστία… Και επίσης ποτέ δεν ήθελα να βγαίνω εκείνη την ημέρα, ξέρετε για να διασκεδάσω. Εντάξει, μπορεί να φαίνομαι σε μερικούς ξινή, ξενέρωτη και ό,τι άλλο θέλετε, αλλά υπάρχει λόγος, ή ακόμα καλύτερα, υπάρχουν σκέψεις που με «τρώνε». Αλήθεια, όταν τελικά επικράτησε σε όλο τον κόσμο (σχεδόν) η μέρα της γυναίκας, τελείωσαν και τα δεινά της; Βελτιώθηκε η θέση της στην κοινωνία; Έπαψαν οι αδικίες; Ήρθε ο σεβασμός; Και όχι δεν είμαι φεμινίστρια. Αγαπώ την ισότητα και το σεβασμό ανάμεσα και προς όλα τα πλάσματα αυτού του πλανήτη.

Από το 1975 και μετά τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Και αυτό έγινε για να θυμόμαστε όλους αυτούς τους αγώνες του 19ου αιώνα που έδωσαν οι Σουφραζέτες στην Αγγλία, οι εργάτριες της κλωστουφαντουργίας στην Αμερική, οι Γυναίκες της Γαλλικής Επανάστασης, το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1960, η Λυσιστράτη…

Όλες αγωνίζονταν για τα δικαιώματα των γυναικών:

  • σωματική ακεραιότητα

  • αυτονομία

  • δικαιώμα στα δημόσια αξιώματα

  • δικαίωμα σύναψης νομικών συμβάσεων

  • δικαίωμα ψήφου

  • οικογενειακό δίκαιο

  • δικαίωμα στην εργασία

  • δικαίωμα για μόρφωση

  • αναπαραγωγικά δικαιώμτα

Και βέβαια δεν περιορίζονται στα παραπάνω, γιατί οι γυναίκες είναι πάνω από όλα άνθρωποι με διακαιώματα πανανθρώπινα.

Το τί ισχύει στο σημερινό κόσμο το βλέπουμε, το ζούμε και το νιώθουμε. Αυτό όμως που με εντυπωσιάζει είναι όλα αυτά που πίστευαν για τη γυναίακα σπουδαίοι άνθρωποι του παρελθόντος. Στις ιδέες αυτών των αντρών έχει στηριχθεί και η σημερινή κοινωνία ως ένα μεγάλο ποσοστό… Θα σας πάω λίγο στην Αρχαία Κίνα και στον Κομφούκιο: οι κόρες υπακούν τους πατεράδες, οι γυναίκες τους συζύγους και οι χήρες τους γιους! Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν περιουσία. Αν η οικογένεια είχε γιο, καλώς. Αν όχι, τότε έπερεπε να υιοθετηθεί ένας… Τις γυναίκες που δεν έκαναν γιο απλά τις έδιωχναν. Το ότι ο άντρας καθόριζει το φύλο του παιδιού δεν το γνώριζαν τότε και για αυτό ας τους συγχωρέσουμε… Μπα, δεν νομίζω!

Στην Αρχαία Αθήνα οι γυναίκες δεν είχαν νομική υπόσταση. Εν ολίγοις, αν ήσουν γυναίκα δεν ήσουν πολίτης, γεγονός που σου στερούσε κάθε νομικό και πολιτικό δικαίωμα. Οι γυναίκες εκείνης της εποχής δεν είχαν ιθαγένεια… Ο Αριστοτέλης πίστευε πως η θέση της γυναίκας ήταν μακρυά από την κοινωνία. Ο λόγος; Πίστευε ότι οι γυναίκες έφερναν σύγχηση, αναταραχή, κακό και ότι ήταν εντελώς άχρηστες. Για μόρφωση φυσικά, ούτε λόγος! Άντε ύφανση και μαγείρεμα.

Η θέση της Γυναίκας σήμερα

Στην Ευρώπη το 40% του εργατικού δυναμικού αποτελειται από γυναίκες οι οποίες όμως πληρώνονται με μισθούς κατά 60% χαμηλότερους από τους άντρες. Το 15% στα πολιτικά αξιώματα είναι γυναίκες. Όμως σε κάθε οικογένεια, τόσο ο άντρας όσο και η γυναίκα προσπαθούν για την επαγγελματική επιτυχία του άντρα.

To 1983 η Ελλάδα αλλάζει το οικογενειακό της δίκαιο. Με βάση τα νέα δεδωμένα, καταργείται η προίκα, η γυναίκα όταν παντρεύεται κρατάει το επίθετό της, έχει αξιώσεις στην κοινή περιουσία, μπαίνει σε ισχή το συναινετικό διαζύγιο, τα παιδιά εκτός γάμου αποκτούν τα ίδια διακιώμτα με αυτά εντός γάμου.

Σύμφωνα  με το δείκτη ισότητας των φύλων EIGE (μετρά τη θέση των δύο φίλων με βάση την εργασία, χρήμα, γνώση, διαθέσιμος χρόνος, εξουσία, υγεία, βία) η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης… Να τονίσω ότι κατά τη δεκαετία 2005-2015 η Ελλάδα «έριξε» τις γυναίκες σε 3 τομείς: χρήμα, υγεία και χρόνο (με το δείκτη «χρόνο» εννοούμε πώς κατανέμεται ο χρόνος μεταξύ οικιακών εργασιών και λεύθερου χρόνου για άλλες εργασίες,  χόμπυ κτλ).  Αν θες να διαβάσεις περισσότερα επισκέψου το vice.com

Η δική μου Άποψη

Μπορείτε να σκεφτείτε πόσους ρόλους έχετε αποκτήσει τώρα από τη στιγμή που ενηλικιωθήκατε; Λοιπόν, εγώ θα κάνω μια προσπάθεια και θα μετρήσω τον κάθε πιθανό ρόλο που μπορεί να έχει μία γυναίκα σήμερα: εργαζόμενη, νοικοκυρα, μαγείρισσα, ψυχολόγος/ψυχοθεραπεύτρια, νοσοκόμα, δασκάλα ή αλλιώς φωτεινός παντογνώστης, διασκεδαστής, θηλυκό, ερωμένη, φίλη, μαμά και όλα αυτά (ή τουλάχιστον αυτά) με όρεξη πάντα… Γίνεται; Ε, όχι, βέβαια!

Η κάθεμία μας επιλέγει σε τί θέλει να είναι λίγο καλύτερη. Αυτό όμως δεν είναι πάντα εφικτό. Να σημειώσω εδώ ότι το εργασιακό περιβάλλον, ειδικά στην Ελλάδα, δεν είναι καθόλου φιλικό για μαμάδες με μικρά παιδιά. Ίσως να το έχετε παρατηρήσει και εσείς σε προσωπικές περιπτώσεις ή κοντινών σας ανθρώπων. Το εντυπωσιακό είναι ότι καμιά φορά και εμείς οι ίδιες οι γυναίκες, όταν κατέχουμε θέσεις εξουσίας, ξεχνάμε όλους αυτούς τους πολλαπλούς ρόλους όταν έρχεται η στιγμή να αντιμετωπίσουμε ή να αξιολογήσουμε κάποια άλλη γυναίκα. Γιατί άραγε; Φταίει η ίδια η κοινωνία και τα στερεότυπα που έχει επιβάλει, έτσι σχεδόν ανώδυνα; Φταίνε οι μαμάδες μας που μας μεγάλωσαν με την πεποίθηση να γίνουμε ανεξάρτητες; Μήπως σε αυτήν την προσπάθεια τους ξέχασαν να μας μιλήσουν για τη γυναικεία μας φύση; Η αόρατη απειλή στην Ελλάδα και σε άλλες ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες (βλέπε Γερμανία και Ιαπωνία, για παράδειγμα) είναι η υπογονιμότητα… Μήπως αν άλλαζε η θέση της γυναίκας αυτό το θέμα να αντιμετωπιζόταν… Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι όταν ένα ζευγάρι σκέφτεται για παιδί, πάντα στο τραπέζι πέφτει το θέμα μαμά-εργασία-οικονομικά.

Σε καμία περίπτωση όμως δε νιώθω αφιλόξενο αυτόν τον κόσμο. Ποτέ δε θα σας πω ότι η καθημερινότητά μου δεν είναι όμορφη. Ζόρική, ναι, είναι. Επίσης δεν μπορώ να πιστέψω ότι δε θα αλλάξει κάτι. Απλά σκεφτείτε πόσα έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα! Και αν πρέπει να γιορτάσω φέτος την Ημέρα της Γυναίκας θα το κάνω σιωπηλά. Αλλά θα φωνάξω δυνατά ένα μεγάλο μπράβο σε όλες μας γιατί κάθε μέρα προσπαθούμε να κάνουμε τον κόσμο αυτόν καλύτερο! ΚΟΡΙΤΣΙΑ, ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!

 

Σχολιάστε