Γιατί Τόση Φασαρία; - happyshinnylife

Γιατί Τόση Φασαρία;

Αλήθεια, γιατί τόση φασαρία; Έχετε σκεφτεί ποτέ ποιος κάνει περισσότερη φασαρία σε ένα σπίτι όπου ζουν παιδια; Η απάντηση είναι προφανής: τα παιδιά βέβαια! Ή μήπως όχι…;

Λοιπόν, το σκέφτηκα αρκετα και κατέληξα στο ότι τα παιδιά κάνουν τη φασαρία που πρέπει να κάνουν! Παίζουν, τρέχουν, φωνάζουν, γελούν, απαιτούν, βλέπουν «παιδικά», διηγούνται ιστορίες, κλαίνε… Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται και το ξέσπασμα… Το οποίο ξέσπασμα μπορεί σαν αφορμή να έχει το σπιτάκι που «δεν το φτιάχνω καλά», «το ίδιο φαγητό με χθες;»,» γιατί πρέπει να μην πάμε με άδεια χέρια στο σπίτι του φίλου μας;», «θέλω να φορέσω το κουστούμι μου τώρα που περιμένουμε κόσμο(!)» και τόσα άλλα που αν σκεφτούμε όλοι εμείς οι γονέις μπορούμε να φτιάξουμε μία λίστα χωρίς τέλος! Και ένω ξέρουμε ακριβώς τη στιγμή που θα ξεσπάσει η μπόρα, τι κάνουμε; ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ. Γιατί το κάνουμε; Γιατί πιστεύουμε ότι έτσι θα «σπάσουμε τον τσαμπουκά». Είναι έτσι όμως; Ας δούμε λοιπόν τη συνέχεια: υψώνουμε φωνή και το μικρό μας υψώνει και αυτό τη δική του. Εμείς αρχίζουμε και «φορτώνουμε». Έδω αρχίζει η επίδειξη εξουσίας! Εμείς, σα γονείς, μαλώνουμε το παιδί μας φωνάζοντας και αυτό μπορεί να ξεσπάσει άσχημα. Τότε ακριβώς ο έλεγχος χάνεται…. Δύο άνθρωποι νιώθουν πληγωμένοι και το κυριότερο, δεν υπάρχει λόγος σοβαρός. Ό,τι έγινε πρόκειται για ένα ξέσπασμα που οφείλεται απλά σε συσσωρευμένη ένταση, κυρίως από την πλέυρά μας. Αμέσως μετά, η μαμά γεμίζει τύψεις γιατί γνωρίζει ότι το συμβάν θα μπορούσε να αποφευχθεί. Ο λογός είναι απλός: η αφορμή και η αιτία ήταν χωρίς ουσία και σπουδαιότητα!

Μετά, βέβαια αρχίζει η αυτοκριτική: όλο φωνάζω, δεν είμαι γλυκιά, χάνω την υπομονή μου, δεν είμαι καλό παράδειγμα, το παιδί μου θα γίνει νευρικό και αλλά τόσα που μας κάνουν να καταλήξουμε στο καταπληκτικό: «Δεν είμαι καλή μαμά!» Τέλεια! Μα καλά δεν υπάρχει ούτε ένας καλός γονιός σε αυτό τον κόσμο; Τι κάνουν τα παιδιά; Πως επιβιώνουν, πως προχωρούν στη ζωή τους, πως κτίζεται η ψυχούλα τους με όλους αυτούς τους κακούς γονείς; Ελάτε τώρα και κουνίστε το κεφάλι σας! Είναι δυνατον να μη φωνάξεις, να μην παραφερθείς, να μην αντιδράσεις λάθος; Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αλλά υπάρχει όμως και τρόπος οι μέρες μας να γίνουν ακόμα καλύτερες!

Έχω νιώσει πολλές φορές ολά αυτά τα ενοχικά συναισθήματα τα οποία οδηγούν σε εντελώς λανθασμένα πορίσματα. Έτσι άρχισα να ψάχνω από δω και από κει για τρόπους πυροπροστασίας! Αφού κοίταξα γύρω γύρω, κατέληξα ότι δεν είχα παρατηρήσει εμένα την ίδια! Ναι, έτσι είναι! Η απάντηση βρισκόνταν μπρόστά μου! Σκέφτηκα ότι κάθε φορά που βιώνω ένα ξέσπασμα του παιδιού μου πάντα χάνω! Ναι, πάντα χάνω! Γιάτι; Επειδή η ωριμότητα είναι χαρακτηριστικό των μεγάλων και όχι των παιδιών! Τη στιγμή που τσακώνομαι με το παιδί μου η ωριμοτητά μου εξαφανίζεται. Τη θέση της δεν την παίρνει ο αφθορμητισμός, η παιδικότητα και η απλή σκέψη που χαρακτηρίζουν τον αντίπαλο, αλλά αντικαθιστάται από σύγχηση γιατί μπαίνω σε μονοπάτια άγνωστα… Χωρίς την ωριμότητά μου δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά. Η ωριμότητα με κάνει να βλέπω και να αξιολογώ μία κατάσταση πριν καν αυτή διμιουργηθεί! Επομένως τι πρέπει να κάνω;

  1. Κάθε φορά που ακούω την οποιαδήποτε ερώτηση-φωτιά παίρνω μια βαθιά αναπνοή και προσπαθώ να μην μιλήσω αμέσως, αλλά να δώσω λίγα δευτερόλεπτα στον εαυτό μου να αξιολογήσει την κατάσταση. Πιστέψε με αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα θα κάνουν ένα ελαφρύ χαμόγελό και μια μικρή λάμψη στα μάτια σας να εμφανιστούν.
  2. Αμέσως μετά, καθώς έχω ανοίξει τη βαλβίδα της χύτρας, ο ζεστός ατμός έχει φύγει και είμαι έτοιμη για το σερβίρισμα! Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι είμαι έτοιμη να κάνω μία ήρεμη συζήτηση με επιχειρήματα για να βοηθήσω το παιδί μου να ξεπεράσει την κρίση χωρίς στεναχώρια και με δυσάρεστα απολτελέσματα.
  3. Αν αυτό δεν λειτουργήσει κατευναστικά στο παιδί, το βοηθάω να ηρεμήσει προσφέροντας εναλλακτικές λύσεις: να ασχοληθεί με κάτι άλλο ή να αλλάξει δωμάτιο. ΠΡΟΣΟΧΗ, όλο αυτό δεν γίνεται με ηρεμία από την πλευρά του παιδιού! Για αυτό το λόγο οι κεραίες μου είναι τεντωμένες. Αυτή η διαδικασία μπορεί να κρατήσει πολλή ώρα ή λίγο. Εξαρτάται από τη στάση μου. Όσο πιο ήρεμη είμαι τόσο πιο γρήγορα περνάει!
  4. Σε περιπτώσεις που ο ήρεμος τρόπος δεν μας προσφέρει λύση, είναι λογικό να δράσω λίγο πιο δυναμικά (όχι υπερβολικά, να θυμάστε ότι η ωριμότητα είναι το όπλο σας). Αυτό συνήθως στέλνει τον μικρό στο δωμάτιο του με κλάματα και ίσως με κοπάνισμα πόρτας. Ξέρω ότι αυτό είναι εξοργιστικό αλλά, συγκρατηθείτε! Αφήστε το λίγο μόνο του και μετά μπείτε στο δωμάτιο για συζήτηση! Σε αυτό το σημείο είναι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Το παιδί τις περισσότερες φορές είναι ήρεμο και έτοιμο να καταλάβει γιατί η συμπεριφορά του δεν ήταν σωστή. Η αγκαλιά, το φιλί και ένα σ’αγαπώ θα πρέπει να είναι η τελευταία πρόταση στην ιστορία μας.  Και ΠΡΟΣΟΧΗ κρίνουμε τη συμπεριφορά, όχι το παιδί (η συμπεριφορά σου δεν ήταν σωστή, ποτε δε θα πούμε ήσουν κακό παιδί).

Τώρα πλέον η καθημερινότητά μας είναι πιο ευχάριστη! Είμαι στο σπίτι με ένα 6χρονο αγόρι και με μία μπέμπα 18 μηνών και ισορροπώ σχετικά καλά! Και προς Θεού, μη φανταστείτε ότι η κατάσταση είναι ζεν… απλά τώρα πλέον έχουμε περισσότερες πιθανότητες στο σπίτι μας τη περισσότερη φασαρία να την κάνουν τα χαρούμενα παιδιά μας και όχι οι… θυμωμένοι γονείς.

Σχολιάστε